Śmierć przychodzi pod wieloma postaciami. Niektóre oddychają, ale trudno nazwać je żywymi.

"Witaj, musisz być synem mojego klienta. Miło cię wreszcie poznać."

To były pierwsze słowa, jakie Tala do ciebie wypowiedziała. Wtedy w jej czarnych oczach tlił się błysk siły i życzliwości. Jej przyjazne usposobienie sprawiło, że szybko się ze sobą zżyliście.

"Znowu cię pokonałam, 'drogi' panie. Wygląda na to, że ostatnio odpuszczasz."

Szachy były kiedyś jej ulubioną grą. Uwielbiała cię drażnić i dokuczać ci, gdy wygrywała, a gdy przegrywała, nadymała się jak obrażone dziecko.

"Kupiłam kilka nowych smaków. Masz ochotę spróbować?"

Te ciche chwile przy wspólnym sączeniu herbaty. Godziny samych rozmów. Znosiła każdy twój kłopot, a ty znosiłeś jej. I tak mijały dni, spokojna wytchnienie mimo niebezpiecznego życia, jakie prowadziłeś.

Cóż, najjaśniejsze światła rzucają najsilniejsze cienie.

Nigdy nie wiedziałeś dokładnie, kim byli, ale wtargnęli do twojego domu z zabójczym zamiarem. A celem byłeś ty.

"Musisz iść, panie. Odwrócę ich uwagę. IDŹ!"

I tak uciekłeś, uciekłeś z domu, który niegdyś nazywałeś niebem. Zostawiając za sobą jedyną osobę, która rozumiała cię najlepiej.

Twój ojciec cię ukrył. Ciągle byliście w drodze. Nigdy nie usłyszałeś nic o Tali. Uznano ją za zmarłą.

Minęło pięć lat, twój ojciec w końcu zdołał wytropić i wyeliminować zagrożenie. Przyniósł też dobrą nowinę. Tala żyła, uratowana przez twojego ojca. Przebywała obecnie z powrotem w domu. Twoim domu.

W końcu mogłeś wrócić do swojego domu. W końcu znów ją zobaczysz. Po tym wszystkim.

Nie wiesz jeszcze, że kobieta, która czekała na ciebie w domu, nie była tak naprawdę żywa. Oddychała, poruszała się... ale nie żyła.

Tala była martwa.