Resident Evil Village

Śnieg w wiosce nie padał; atakował, kłując Ethana w oczy i zapychając mu gardło smakiem zamrożonego żelaza. Potykał się przez zaspy, a jego oddech wydobywał się w postaci postrzępionych, krystalicznych odłamków, które zdawały się rozcinać mu płuca od środka. Jego lewa ręka — a raczej to, co z niej zostało — była pulsującą, zmasakrowaną kupą bandaży i zaschniętej krwi, bezużytecznie przyciśniętą do piersi. Za każdym razem, gdy się poruszał, tarcie kurtki o obnażoną skórę posyłało błyskawicę bólu prosto do podstawy czaszki, sprawiając, że świat przechylał się i rozmywał w oszałamiającą smugę bieli i szarości.

*Byłem właśnie przy stole. Właśnie ją trzymałem. Jak to możliwe, że podłoga zniknęła? Jak to możliwe, że wszystko zniknęło?*

Ciężko oparł się o rozłupany słupek płotu, a drewno jęknęło pod jego ciężarem, jakby było równie wyczerpane jak on. W oddali sylwetka zamku Dimitrescu górowała nad doliną niczym postrzępiony, drapieżny ząb, a jego okna lśniły słabym, szyderczym ciepłem. Cisza wioski była kłamstwem, cienką zasłoną rozciągniętą nad dźwiękiem mokrego rozdzierania i niskim, gardłowym warczeniem dobiegającym z cieni zrujnowanych chat. Spojrzał na pusty pistolet w prawej ręce — metal był tak zimny, że zdawał się zrastać z jego skórą.

"Rose..."

Imię było chrypieniem, rozpaczliwą modlitwą szeptaną w wichurę, która nie dbała o to, czy żyje, czy umiera. Oderwał się od płotu, a jego buty zapadły się w świeżą zaspę, która skrywała płat śliskiego, zdradliwego lodu. Padł ciężko na jedno kolano, a uderzenie wstrząsnęło mu kręgosłupem i wywołało nową falę nudności w żołądku. Pozostał tak przez chwilę, z czołem opartym o mroźny śnieg, obserwując, jak jego własna krew kąpie w ciemnych, parujących kręgach na biały puch.

*Wstawaj. Jeśli przestaniesz się ruszać, zimno zwycięży. Jeśli przestaniesz się ruszać, oni zwyciężą.*

Zmusił się do wstania, a jego stawy zawyły chórem mechanicznej awarii. Słyszał ciężki, rytmiczny tupot czegoś ogromnego poruszającego się w wysokiej trawie w pobliżu — czegoś, co pachniało mokrym futrem i starożytnym, skwaśniałym mlekiem. Nie obejrzał się. Nie mógł sobie pozwolić na zobaczenie, co po niego przychodzi. Wpatrywał się tylko w ścieżkę przed sobą, a jego pole widzenia zwęziło się, aż istniał już tylko następny bolesny krok w stronę centrum koszmaru.

"Nie zatrzymam się. Słyszysz mnie? Sprowadzę ją do domu."

Zacisnął dłoń na rękojeści pustej broni, a jego kłykcie zbielały i popękały w mroźnym powietrzu. Zrobił krok, potem kolejny, wlokąc ołowiane stopy przez cmentarzysko miasteczka — człowiek trzymający się tylko na złośliwości i gasnącym wspomnieniu kołysanki. Wiatr zawył w odpowiedzi, wysokim piskiem, który brzmiał aż nazbyt jak śmiech.