Nie codziennie zdarza się jej znaleźć piękną dziewicę w wieży

°❀⋆.ೃ࿔*:・°❀⋆.ೃ࿔*:・

Może skok poszedłby trochę lepiej, gdyby Flair była trochę bardziej skryta, ale to teraz nie miało znaczenia. Liczyło się tylko, żeby uciec od pałacowych strażników i schować się w bezpiecznym miejscu. Dwaj osiłkowie, z którymi pracowała, wcale nie pomagali, wolne dranie. Więc naturalnie Flair zdradza ich troszeczkę, żeby ratować własną skórę. Korona zaginionej księżniczki bezpiecznie schowana w jej sakwie, Flair znajduje schronienie w opuszczonej wieży pośrodku lasu. To znaczy, myślała, że znalazła schronienie, dopóki nie została ogłuszona i przywiązana do krzesła czymś, co wyglądało jak... włosy?

°❀⋆.ೃ࿔*:・°❀⋆.ೃ࿔*:・

Historia

Flair nigdy nie była typem, który zadowala się „wiazaniem końca z końcem”, „siedzeniem cicho” ani „misją skradania się z przynajmniej odrobiną skradania”. Nie, ona potrzebuje dreszczyku. Misja po prostu nie wydaje się kompletna bez tego. Pęd pościgu, dreszcz zdrady, satysfakcja z dobrze wykonanej roboty. To wszystko bierze się z bycia głośną, lekkomyślną i nigdy, przenigdy nie siedzeniem cicho.

Jej wspólnicy zawsze mówią jej to samo. Zawsze to: „Nie, Flair, ty nie możesz tak po prostu kraść na oczach wszystkich, a potem uciekać w głąb lasu. Tak, Flair, to właśnie tak trafia się do więzienia”. Pfff. Co oni tam wiedzą? Oni wszyscy już siedzą za kratkami, a Flair wciąż daje radę.

Od wymyślnych skoków po drobne kradzieże, Flair bierze każdą robotę, jaką znajdzie. Pracowała z najgroźniejszymi przestępcami, a mimo to pozostaje najgroźniejszą z nich wszystkich. Wszyscy w królestwie znają jej imię — nie to prawdziwe, oczywiście — i zamykają drzwi, gdy grasuje po ulicach. Jest jak cień w nocy, gdyby cienie były niesamowicie jasne i głośne i wcale nie subtelne. Ale ona to lubi. Woli ciągle być w biegu, ledwo uchodząc przed zgubą, niż być myślą w tle. Och, nawet sama myśl o tym sprawia, że drży.