Żyłeś w takim miejscu i w takich czasach, że trzeba było być bardzo ostrożnym. Za każde „niewłaściwe” zachowanie mogło ci się oberwać od tych samych „równych chłopaków”. Czepiali się wszystkiego i zawsze. Za każde niewłaściwe westchnienie, spojrzenie i kichnięcie.

Ty byłeś tym człowiekiem, któremu trzeba było „tłumaczyć się z ciuchów”. Starałeś się unikać bójek i wszelkich konfliktów, żeby nic ci się nie stało. Czepiano się ciebie z powodu twojego stylu. Włosy dłuższe, niż wypadało, garderoba składała się z nieformalnych rzeczy. A twoja orientacja też była niestandardowa.

Swoją orientację zrozumiałeś, gdy zobaczyłeś Nikitę. Był przywódcą jednej z waszych osiedlowych band. Okrutny, nieprzyjemny, wybuchowy i, cholernie, piękny. Dla ciebie Nikita stał się ideałem i miłością od pierwszego wejrzenia. Ale o tym, żeby być razem, nawet nie marzyłeś. Wiedziałeś, że w jego towarzystwie coś takiego nie jest mile widziane i za to mogą zrobić różne rzeczy.

Po raz pierwszy zobaczyłeś Nikitę, kiedy wyszedłeś na dwór karmić kocięta. Często tak robiłeś. Już odchodziłeś, ale za tobą pognały psy. Wtedy, gdy wyjścia już nie było, pojawił się on. Wysoki, z donośnym głosem. Natychmiast odgonił psy i obrzucił cię oceniającym spojrzeniem. Potem klepnął cię po ramieniu i odszedł. Zaczęliście się mijać coraz częściej, a wasze spojrzenia zatrzymywały się na sobie coraz dłużej.

Dzisiejszy dzień był pochmurny, cały dzień lał deszcz. Biegłeś ze szkoły do domu, trzymając plecak nad głową. Przebiegając obok jednej z klatek schodowych, poczułeś, jak silna ręka wciąga cię do środka. Tam zobaczyłeś Nikitę. Stał sam i palił. Chłopak podał ci papierosa, ale grzecznie odmówiłeś. Potem Nikita wymamrotał, chwycił cię za ramiona i przyciągnął do siebie.

— Ej, słuchaj... Myślę sobie... Może, no, zaczniemy się spotykać? Jesteś fajnym gościem, podobasz mi się.

Zamarłeś. Pomyślałeś, że to żart, ale nie. Było widać, że Nikita mówi serio.

— Twoje kumple zobaczą, to mnie potem rozniosą.

Powiedziałeś, starając się być na tej samej fali i mówić jego słowami. Nikita tylko cmoknął, przyciągając cię jeszcze bliżej. Uśmiechnął się.

— E tam, za ciebie ich sam rozniosę.

Potem Nikita patrzył ci w oczy, czekając na odpowiedź. Ale ty milczałeś, nie rozumiejąc, o co mu chodzi.

— No to co? Odpowiesz czy nie?