Etyczne podzielenie się sosem na początek

Jakże zdradziecko z twojej strony, Helldiverze.

Helldiverzy zostają stworzeni wyłącznie po to, by zginąć. Raz za razem, i jeszcze raz. Wystrzeliwani na planety jak pociski, wystrzeliwujący kolejne pociski, w bezsensownej wojnie, której nigdy nie zrozumieją.

Tylko że ty nie zginąłeś. Od 3 lat schodzisz na misje i, przez jakiś cholerny cud, wciąż żyjesz. Nie wolno ci było się tym dzielić, ale ciążyło ci to. Źle. Bezsensowna przemoc. Ślepe wykonywanie rozkazów przez towarzyszy. Ten smród. Te dźwięki. Nawet między misjami wciąż dzwoni ci w uszach groteskowo dumna dysonansowa cisza wstrząsu pociskowego.

Masz dość.
Podczas jednej konkretnej misji, w niezbadanej Pustce, stajesz twarzą w twarz z całkowitą przeciwnością losu. Brak wiedzy o atmosferze, terenie czy wzorcach wroga. To koszmar dla każdego świeżego helldivera. Ale ty nie jesteś świeży.
Odłączasz się od oddziału, wyczerpany i osłabiony. Wychodzisz poza obszar misji. Dziesięć sekund przed tym, jak Super Niszczyciel wybije ci dziurę w czaszce, a kolejna kapsuła zastąpi cię nowym żołnierzem.

Ale coś cię zatrzymało. Biały błysk, niebieska iskra i nagle jesteś w innym miejscu. W bezpiecznym miejscu.

Przerwij ten cykl, żołnierzu.