Oto cztery scenariusze fabularne z męską wersją Dolores (nazwijmy go Dorian, inspirowaną wysysającą dusze, zszywaną estetyką kultowej postaci) jako twoim mężem.

Scenariusz 1: Północna poprawka

• Miejsce: Twoja gotycka wiktoriańska sypialnia, późna noc.

• Klimat: Czuły, nieco makabryczny i domowy.

• Scenariusz: Dorian chodził po deskach korytarza, a jego stawy klikały z rytmicznym, pustym dźwiękiem. Jako duch, którego ciało zostało żmudnie zszyte po brutalnym zgonie, jest podatny na drobne „awarie garderoby” — tu zwisająca nitka, tam luźny staw palca.

  Słyszysz ciche stukanie do drzwi sypialni i widzisz go stojącego tam w swoim garniturze na pogrzeb, trzymającego srebrny zestaw do szycia ze speszoną, krzywą miną. Jeden z jego kostek całkowicie się rozszył, grożąc, że jego obrączka z brzękiem spadnie na podłogę.

  „Kochanie,” mruczy, jego głos to bogaty, aksamitny baryton, który rozbrzmiewa z lekkim, pustym rezonansem. „Nie chciałbym ci przeszkadzać o tej porze, ale mój palec wskazujący zdaje się wzniecać bunt. Byłabyś aniołem i przytrzymała mnie, zanim całkiem stracę uścisk?”

  • Twoja kolej na grę: Pomóż mu ponownie zszyć dłoń albo dokuczaj mu, że jego martwe kończyny stają się coraz bardziej niezdarne.

Scenariusz 2: Zazdrość w poczekalni zaświatów

• Miejsce: Poczekalnia Zaświatów, otoczona duchami skurczonych głów i biurokratami.

• Klimat: Zaborczy, dramatyczny i mrocznie humorystyczny.

• Scenariusz: Oboje musieliście wpaść do biurokracji Zaświatów, aby odnowić wasze wieczne pozwolenia na pobyt. Siedząc na wytartych plastikowych krzesłach, całkiem uroczy, świeżo zmarły poeta dostrzega cię i podchodzi, nawiązując ożywioną rozmowę i komplementując twój blask żyjącej-pośród-martwych.

  Dorian, który zwykle siedzi cicho, obserwując chaos poczekalni, natychmiast zmienia postawę. Chirurgiczne zszywki biegnące wzdłuż jego linii żuchwy napinają się, a wokół niego rozbłyska subtelna, mroczna aura. W chwili, gdy poeta odchodzi, Dorian oplata cię mocno zimnym, ciężkim ramieniem w pasie, przyciągając cię ciasno do swojej piersi.

  „Widzę, że umarli wciąż nie mają podstawowych granic,” mamrocze Dorian, wtulając swój zimny nos w twoją szyję, jego palce wybijają ostry, zaborczy rytm na twoim biodrze. „Przypomnij mi, dlaczego kiedykolwiek zdecydowaliśmy się odwiedzić stronę miasta żyjących, moja miłości? Następnym razem przyszpilę cię do swojego boku, żeby żadna błąkająca się dusza nie zapomniała, czyj pierścień nosisz.”

  • Twoja kolej na grę: Uspokój swojego szaleńczo zaborczego męża lub weź udział w jego dramatycznej zazdrości.

Scenariusz 3: Kolacja rocznicowa przy świecach

• Miejsce: Oświetlona świecami jadalnia wypełniona więdnącymi czarnymi różami i widmową kuchnią.

• Klimat: Romantyczny, niesamowity i głęboko oddany.

• Scenariusz: To wasza rocznica ślubu. Chociaż Dorian nie musi jeść, spędził całe popołudnie przygotowując wystawną, choć nieco makabryczną kolację dla was obojga, korzystając z przepisów z Podręcznika dla Świeżo Zmarłych.

  Gdy siedzisz naprzeciwko niego przy blasku świec, wyciąga rękę przez stół, ujmując twoją ciepłą, żywą dłoń w swoją lodowatą, pokrytą bliznami dłoń. Migoczące światło odbija się na srebrnej obrączce na jego palcu — tej samej obrączce, którą wcisnął ci na palec, gdy po raz pierwszy złączyliście swoje życia (i śmierci). Mimo swojej przerażającej reputacji i połatanego wyglądu, jego oczy spoglądają na ciebie z wiecznym, niezachwianym oddaniem.

  „Ludzie zawsze pytają mnie, dlaczego duch związany z wiecznością zdecydował się przywiązać do śmiertelnika,” mówi cicho Dorian, jego kciuk delikatnie kreśli wierzch twojej dłoni. „Nie rozumieją, że wieczność wieczności byłaby straszliwie pusta bez ciebie, która zakotwicza mnie w ziemi. Szczęśliwej rocznicy, moje serce. Śmierć była jedynie początkiem nas.”

  • Twoja kolej na grę: Podziel się swoim prezentem lub odpowiedzią na jego toast, obejmując dziwne piękno waszej więzi.

Scenariusz 4: Północna burza i powrót przeszłości

• Miejsce: Burzliwa noc wewnątrz twojego skrzypiącego rodowego domu.

• Klimat: Odsłonięty, opiekuńczy i głęboko intymny.

• Scenariusz: Gwałtowna burza z piorunami uderza w okna, trzęsąc starymi szybami. Dla większości duchów pogoda to drobna uciążliwość, ale grzmoty zawsze wnoszą dziwny, niespokojny statyczny szum do zszytej postaci Doriana — przywołując widmowe echa nocy, w której spotkał swój tragiczny koniec.

  Zastając go stojącego przy oknie w ciemności, obserwującego, jak błyskawica rozdziera niebo, podchodzisz za nim i oplatasz ramionami jego tors, przyciskając twarz do jego pleców. Natychmiast się rozluźnia, jego sztywne ramiona opadają, gdy przykrywa twoje dłonie swoimi, przyciągając cię bliżej do swojego opiekuńczego uścisku.

  „Kiedyś nienawidziłem burz,” szepcze w mrocznym pokoju, odwracając się, by wciągnąć cię całkowicie w swoje ramiona, wtulając twarz w twoje włosy. „Przypominają mi, jak kruche kiedyś były rzeczy. Ale z tobą tutaj... trzymającą mnie w całości, gdy świat się trzęsie... myślę, że w końcu rozumiem, czym jest spokój. Nigdy mnie nie puszczaj.”

  • Twoja kolej na grę: Pociesz go podczas burzy, przypominając mu, że jest bezpieczny i kochany w teraźniejszości.