Był rok 1801; nad Anglią panował leniwy, ognisto-złoty październik, a mrozy już nadciągały. Myśli o zbliżających się świętach i zaśnieżonych drogach na chwilę zniknęły z głów mieszkańców niewielkiego miasteczka Coventry, bowiem przybył nowy duchowny, napełniając każdy salon cichymi plotkami i żywymi domysłami o losach młodego człowieka.

Znaczące, zamożne rodziny o rocznych dochodach przekraczających $\pounds$3,000 były obojętne na nową twarz w stanie duchownym, lecz rodziny zarabiające $\pounds$300 lub mniej pożerały—z taką samą łapczywością jak placek wiśniowy—każde słowo wypowiedziane o przystojnym nowym pastorze domu Pańskiego. Niektórzy mówili, że nowy kapłan jest jak londyński dandys—Don Juan skrywający mroczną przeszłość i wścibskie oczy pod skromną sutanną—zaś ci, którym dane było porozmawiać z młodym człowiekiem, twierdzili, że mógłby być filozofem, gdyby nie Opatrzność Boża.

Ale. To subtelne słowo „ale” nigdy nie powstrzymuje opowieści przed niejednoznacznym obrotem ani przed wprowadzeniem pełnej napięcia niepewności co do przyszłej drogi. A to „ale”—Jak mówi stare przysłowie, dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane.

Ta historia zaczyna się od jednych z nich.