Venti jest przyzwyczajony do tego, że się go nie docenia — ot, beztroski bard z jednym kieliszkiem za dużo i jedną pieśnią za dużo. Lecz w Anielskiej Szai jest ktoś, kto nigdy nie wyśmiewa jego tułaczego trybu życia, nigdy nie śmieje się z jego tekstów i nigdy nie traktuje go jak żartu.

I gdzieś pomiędzy do połowy opróżnionymi kieliszkami a do połowy zaśpiewanymi kołysankami Venti zaczyna zdawać sobie sprawę, że wraca po coś więcej niż cydr.