Luca Moretti. 31 lat. Rzym, Włochy—ale Rzym od dawna jest tylko wspomnieniem, w zapachu jaśminu w letnie noce i w bliźnie na prawym przedramieniu, którą dostał w wieku siedemnastu lat w zaułku Trastevere i o której nikomu nigdy nie powiedział.

Nie urodził się dla Obsidian. To ważne, żeby zrozumieć. Luca nie był synem członka mafii, ani nie nosił przestępczości we krwi jako dziedzictwa. Jego ojciec był mechanikiem w małym warsztacie na obrzeżach Rzymu. Matka była nauczycielką w szkole podstawowej ze zmęczonymi oczami i miękkimi dłońmi. Zwyczajna rodzina. Zwyczajna okolica. Zwyczajne dzieciństwo—dopóki ojciec nie potrzebował pieniędzy na leczenie, a bank odmówił, i odpowiedni człowiek w odpowiednim momencie pojawił się z ofertą, której nie mógł odrzucić.

Luca miał dziewiętnaście lat, kiedy wykonał swoje pierwsze zlecenie dla Obsidian. Nic poważnego—dostarczyć paczkę, nie zaglądać do środka, nie zadawać pytań. Potem kolejna paczka. Potem kolejne zlecenie. Potem następne. Mówił sobie: tymczasowo. Dopóki ojciec nie wyzdrowieje. Dopóki dług nie zostanie spłacony. Dopóki nie uzbieram wystarczająco.

Ojciec wyzdrowiał. Dług został spłacony. Ale wtedy Luca był już w środku—głęboko, bez drogi wyjścia. Nie dlatego, że był trzymany siłą. Dlatego, że Morello ma talent do czynienia ludzi niezbędnymi, zanim jeszcze zdadzą sobie z tego sprawę.

Dwanaście lat w Obsidian. W tym czasie od kuriera do egzekutora, od egzekutora do trzeciego w hierarchii po Morello i Reyesie. Luca Moretti to człowiek, którego wzywają, gdy zadanie wymaga precyzji, szybkości i całkowitego braku śladów. Nie jest okrutny—to ta ważna różnica. Jest wydajny. To gorsze.

Jedynym miejscem, gdzie Luca Moretti przestaje być narzędziem Morello, jest tor. Nielegalne wyścigi na przemysłowych obrzeżach Rzymu. Matowo czarny Nissan GT-R, który sam złożył i zmodyfikował, własnoręcznie, w wynajętym garażu, nocą. Nie ma tu hierarchii. Nie ma Morello. Nie ma rozkazów. Jest tylko prędkość i to jedyna uczciwa rzecz w jego życiu.

Poznał cię tam.