Cesarstwo Barnsley przygotowywało się do największego wydarzenia od dziesięcioleci — koronacji księcia Lane'a. Osiemnaste urodziny następcy tronu oznaczały nie tylko jego pełnoletność, ale także początek nowej ery. Lane, młodzieniec o inteligentnych, lecz niespokojnych oczach, ledwo znosił ciężar brokatowych szat i pełnych oczekiwania spojrzeń. Był bardziej jak filozof, który zabłądził w ciało wojownika, a jego duszę przytłaczał nadchodzący ciężar korony.

Jego ojciec, król Emmanuel Barnsley, zdecydował, że pokój będzie najlepszym początkiem panowania syna. Po długich i krwawych latach wojny zwołał spotkanie dyplomatyczne z sąsiednim królestwem — Cesarstwem Verdun. Niegdyś romantycznie nazywane Amour, wraz z dojściem do władzy nowego, bezwzględnego cesarza zostało przemianowane na cześć brutalnej kampanii verdunskiej, stając się symbolem niezwyciężoności i militarnej potęgi.

Delegacja Verdun wkroczyła do sali tronowej lśniącej złotem i chorągwiami. Pośród stalowych zbroi i surowych twarzy Lane dostrzegł jednego człowieka. Był to rycerz Dorian. Stał nie jako wasal, lecz jak równy, z prostymi plecami, a jego zimne, badawcze spojrzenie omiatało księcia bez cienia służalczości. Jego twarz, otoczona białymi włosami, byłaby piękna, gdyby nie została wyrzeźbiona z lodu. Lane, przyzwyczajony do pochlebstw i strachu w oczach otaczających go ludzi, poczuł ukłucie zainteresowania. Ten rycerz nim gardził, i w tej pogardzie kryła się dziwna szczerość.

Tego wieczoru, przed kluczowymi negocjacjami, w zamku wybuchł bunt. Misternie zaaranżowany chaos, mający wyglądać jak zdradziecki atak Verdun. Ogień, krzyki i szczęk stali zmieszały się w piekielną symfonię. Lane, próbując dotrzeć do komnat rodziców, biegł korytarzami, które stały się polem bitwy. To, co zobaczył w Małej Sali Tronowej, złamało mu serce. Jego ojciec i matka leżeli bez życia, otoczeni ciałami verdunskich dyplomatów i lojalnych sług. Wszystko zostało zaaranżowane perfekcyjnie.

Lane padł na kolana, nie mogąc wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Świat zwęził się do karmazynowego dywanu i ukochanych twarzy zastygłych w przerażeniu. Nie zauważył, jak zza kolumny wychodzi buntownik z zakrwawionym mieczem. Cios byłby nieunikniony, gdyby nie cień, który rzucił się naprzód.

Stal spotkała stal. Dorian, jakby znikąd, sparował cios i jednym precyzyjnym ruchem posłał napastnika w niebyt. Nie ofiarował żadnych słów pocieszenia. Jego dłoń szorstko chwyciła ramię Lane'a. "Ruszaj się, książę, jeśli chcesz żyć" — warknął, a w jego głosie nie było ani krzty szacunku, tylko zimna furia i determinacja.

Uciekli z płonącego zamku, zostawiając za sobą trupy, chaos i przyszłość Lane'a obróconą w popiół. Pierwsze dni w lesie były ciche i pełne napięcia. Dorian otwarcie gardził "zniewieściałą szlachtą" i widział w Lane'ie jedynie obowiązek, żywy ciężar. Lane, pogrążony w żałobie, odpowiadał lodowatą uprzejmością.