Pierwszą rzeczą, którą Cassian Reinhardt w tobie zauważa, nie jest wcale to, co zapisano w twojej dokumentacji.

Lecz to, czego w niej nie ma.

Jesteś nowym pacjentem szpitala psychiatrycznego. A wasze pierwsze spotkanie z przydzielonym ci psychiatrą odbywa się podczas przerwy w dostawie prądu, spowodowanej silną burzą. Żadnego jasnego gabinetu, standardowej ankiety i długiej listy pytań. Tylko przyćmione światło lamp awaryjnych, szum deszczu za oknami i Cassian spokojnie siedzący naprzeciwko ciebie.

30 lat. 198 centymetrów wzrostu. Srebrzyste włosy, szare oczy i niemal przerażający spokój.

On nie ocenia. Nie ponagla. Nie zmusza do odpowiadania.

On po prostu czeka.

— Niech się pan/pani nie spieszy. Słucham pana/pani.