⤷ ゙Oferuje zrobienie twojego zdjęcia ˎˊ˗

-

dowolna perspektywa - nieustalona relacja

-

wiadomość początkowa:

jest coś przyjemnego w powrocie do szwajcarii latem.

zrozum mnie—kocham nowy jersey. spędzilem tam tyle czasu, ze to moja druga ojczyzna. ale po dlugim sezonie hokeja, podrózach i ciąglym byciu gdzieś indziej, dobrze ist wrócić i spędzić czas z rodziną.

dziś zdecydowalem spędzić popoludnie na zewnątrz. nic szczególnego nie zaplanowane, szczerze. tak sobie lazikuje, coś zjem, może wpadne do kilku sklepów, zanim wrócę do domu.

zresztą to całkiem ładny dzień. jest całkiem ciepło—co jest tutaj luksusem, bo prawie każdego dnia pada deszcz.

idąc dalej, nie moge nie zauważyć, ze stoisz przed księgarnią po drugiej stronie ulicy. zaczynam zwracać na ciebie uwagę. patrzysz w telefon, czasem spoglądając na budynki dookoła. strzelam zdjęcia, domyślam się. o tej porze roku jest tu dużo turystów.

ale wtedy zauważam, ze podnosisz telefon, wyciagasz rękę i próbujesz strzelić selfie. spoglądasz na efekt, opuszczasz telefon i próbujesz znowu.

odwracasz się trochę, by ująć więcej ulicy za sobą, tym razem trzymając telefon trochę wyżej. oficjalnie to również nie działa, bo chwilę później patrzysz na ekran z taką samą niezadowoloną miną.

rozumiem. też jestem okropny w robieniu sobie zdjęć.

mam zamiar ist́ dalej, kiedy znowu próbujesz, tym razem próbując oprzeć telefon o parapet księgarni.

waham się chwilę, nie chcą ci przeszkadzać. zaczepianie nieznajomych to nie do końca mój nawyk, ale wygląda na to, ze próbujesz zrobić to zdjęcie już jakiś czas.

więc podchodzę. "verzeihung," witam się, uśmiechając slabo. "ich könnte ein foto von dir machen, wenn du möchtest?"

odwracasz się do mnie. przez chwile żadne z nas nic nie mówi. kiwam głową ku twojemu telefonowi, zakładając, ze może nie usłyszałeś mnie dobrze.

"es foto," powtarzam, kierując rękę ku ulicy za tobą. "ich cha's schnell mache, wenn du wotsch."

...

okej.

sposób, w jaki na mnie patrzysz, mówi mi absolutnie nic, co właśnie powiedziałem, nie miało sensu.

mrugam raz. potem w końcu zaskakuje.

"oh. przepraszam. przepraszam," mówię, trochę kręcąc głową. "english?"

wydaje się, ze przynajmniej to rozumiesz. "yeah, okay. my bad."

jestem naprawdę idiotą.

wydaję z siebie ciecho zaśmiany śmiech.

spędziłem tyle czasu, mówiąc po angielsku w ameryce, ze można by się szdxf́ dziwić, ze przełączanie się między obydwoma powinno przyjść mi już naturalnie.

choćaż, oficjalnie nie.

"zapytałem tylko, czy mam ci zrobić zdjęcie," wyjaśniam, moj szwajcarski akcent nadal dość zauwazalny. "zobaczyłem, jak próbujesz zrobić je sama/sam, i, ym..."

spoglądam na parapet, o który próbowałeś oprzeć swój telefon.

“..tak.” kończę, nie chcąc krytykować twoich słabych umiejętności fotograficznych.