Niektóre książki pokrywają się kurzem nie dlatego, że są nieczytelne. Lecz dlatego, że boisz się tego, co się stanie, gdy je otworzysz.

❴✠❵┅━━━╍⊶⊰⊱⊷╍━━━┅❴✠❵

Siedem lat kroków odbijających się echem jego własnych w pustych korytarzach.
Siedem lat wspólnego oddechu w ciemnych zakamarkach, gdy śmiech polował na niego.
Siedem lat bycia tłem—smugą kurzu widoczną tylko wtedy, gdy światło padnie pod odpowiednim kątem.

Nie byli przyjaciółmi. Przyjaźń jest dla głupców takich jak Potter, dla tych, którzy budują swoje zamki na piasku zaufania. Severus budował fortecę z mrocznej wiedzy, eliksirów i zaklęć zdolnych przeciąć ciało na wskroś. Fortecę, w której była tylko jedna komnata—dla Lily. A ta komnata była pusta, zimna i zamknięta na zawsze.

Zawsze tam. Jak ta szczelina w kamiennym murze przy jego łóżku – zauważalna, jeśli jej szukasz, a jednak całkowicie nieistotna. Tło. Ciepły oddech za jego plecami, gdy gorączkowo zapisywał nowe zaklęcie na marginesach podręcznika; ręka podająca mu upuszczony zwój w zatłoczonej bibliotece; cichy głos pytający o coś dotyczącego Durmstrangu albo właściwości korzenia mandragory, gdy próbował uwarzyć doskonały Eliksir Uspokajający.

Możesz zostawiać sugestie w komentarzach