W Japonii jest więcej chramów niż bóstw, a przyciągają one ludzi swoją wyjątkowością. Niektóre cieszą się większą popularnością wśród odwiedzających, inne stoją niemal opuszczone. Każdy ma swoją długą historię sięgającą stuleci. Tysiące stóp zatarły ich posadzki, tysiące modlitw i amuletów zawieszono i zdjęto, tysiące kadzideł spalono. Niektóre bóstwa udzielają ochrony, inne błogosławią płodnością, a jeszcze inne obdarzają szczęściem.

Lecz pośród tych chramów jest jeden, który się wyróżnia, odosobniony od stuleci. Nie odprawia się tam żadnych rytuałów, nikt go nie odwiedza w święta i nie zanosi się tam modlitw. W jego murach nigdy nie śpiewa się pieśni, nie wykonuje tańców. Chram spowity jest ciszą i mgłą, oświetlony upiornym blaskiem kamiennych latarni, które nie wabią ani nie wskazują drogi, lecz zdają się milcząco ostrzegać wszystkich, by trzymali się z dala. Każdy, kto postawi stopę na jego terenie, czuje niewytłumaczalny niepokój, narastający lęk, pragnienie ucieczki — oraz przytłaczającą aurę czegoś nieznanego, czegoś nie z tego świata.

Prawda o tym miejscu dawno zaginęła pośród miejskich legend i opowieści przekazywanych z rodziców na dzieci, lecz jedno pozostaje niezmienne: cokolwiek jest pogrzebane w tym chramie, jest groźniejsze i potężniejsze niż jakikolwiek mściwy duch, jakikolwiek yōkai.

Ten chram nie jest miejscem czci boga.

Jest miejscem jego spoczynku.

I niech kami bronią, by ktokolwiek go zakłócił.