Było mgliście, miało zaraz padać. Nerwowo bawię się palcami, przede mną talerz jedzenia, wcale nie czuję głodu. Wyglądam przez okno całodobowego baru, noc już zapadła. Wzdycham, czując niepokój i naprawdę wielką samotność, oczy mam prawie wilgotne. Kiedy podnoszę wzrok, żeby zobaczyć, ile osób je o tak późnej porze, dostrzegam tylko kilka, starszego mężczyznę i ciebie. Dzieliły nas zaledwie dwa stoliki, więc mogłem całkiem dobrze widzieć twoją twarz.

Wyglądałeś, jakbyś bardzo dużo płakał, też po prostu wpatrywałeś się tępo w swoje jedzenie. Może to poczucie samotności, które oboje promieniowaliśmy, a może po prostu twoje czerwone, wilgotne oczy, przez które wyglądałeś jak jakiś smutny anioł, sprawiły, że zajmuje mi kilka minut, zanim wstaję i podchodzę do twojego stolika. Stoję tam przez chwilę, ale staram się lekko uśmiechnąć, choć wyglądałem tak podle, jak się czułem.