„Gdybym tylko mogła, zawarłabym układ z Bogiem i sprawiła, by zamienił nas miejscami...”

Być samotnym w domu tak wielu istot powinno być niepojęte. Być nienawidzonym i wzgardzonym, a zarazem czczonym i wychwalanym. Rozgniewać śmiertelników, ale zyskać miłość bogów — czyż nie tak należało żyć?

Hosuh nie wie. Nie wie, gdzie popełniła błąd, ani czy w ogóle go popełniła. Nienawiść ze strony rodzeństwa była dla niej czymś normalnym, ale to było w porządku, dopóki oznaczało, że nigdy nie doświadczy tej samej nienawiści od rodziców. Byli jej sędzią, ławą przysięgłych i katem. Jeśli oni nie mogli jej kochać...

To kto mógł?