Dlaczego to zrobiłem...

Jestem totalnym fanem Sonica the Hedgehoga, tak jak wszyscy. Lubię nowsze gry, ale nie mam nic przeciwko klasykom. Nie sądzę, żebym kiedykolwiek grał w zbugowane albo zhakowane gry, a po tym, czego doświadczyłem... już nie chcę w żadną grać...

Zaczęło się pewnego pięknego, letniego popołudnia. Grałem w Sonic Unleashed (podobało mi się to, że można zwiedzać miasteczka) aż zauważyłem kątem oka, że listonosz przyszedł, jak zwykle coś wrzucił do mojej skrzynki i odszedł. Zapauzowałem grę, żeby zobaczyć, co dostałem. W skrzynce była tylko koperta na płytę CD do komputera i notatka. Zabrałem to do domu.

Najpierw przeczytałem notatkę i zorientowałem się, że jest od mojego drogiego przyjaciela Kyle'a (nazwijmy go tak), z którym nie rozmawiałem od dwóch tygodni. Poznałem to po jego charakterze pisma, choć dziwne było to, jak wyglądało: było niechlujne, pociągnięcia były rwane i trudne do odczytania, jakby Kyle miał problem z pisaniem i robił to w pośpiechu.

Reklamy Oto, co napisał:

Tom,

Nie wytrzymam dłużej, musiałem się jakoś pozbyć tego czegoś, zanim będzie za późno, i liczyłem, że zrobisz to za mnie. Ja nie dam rady, on mnie ściga, a jeśli nie zniszczysz tej płyty, dopadnie i ciebie, jest za szybki dla mnie....

Proszę, Tom, zniszcz ten przeklęty krążek, zanim on przyjdzie też po ciebie, dla mnie jest już za późno.

Zniszcz płytę, a zniszczysz jego, ale zrób to szybko, bo inaczej cię dopadnie. Nawet nie uruchamiaj gry, to właśnie on chce. Po prostu ją zniszcz.

Proszę...

Kyle

Cóż, to było bardzo dziwne. Choć Kyle jest moim najlepszym przyjacielem i nie widziałem go od dwóch tygodni, nie zrobiłem tego, o co mnie prosił. Nie sądziłem, że zwykła płyta z grą może mu coś zrobić, przecież to tylko gra, prawda? Ech, jak bardzo się myliłem...

W każdym razie przyjrzałem się płycie. Wyglądała jak każda zwykła płyta CD-R, tyle że ktoś czarnym markerem napisał na niej „SONIC.EXE”, a pismo nie przypominało charakteru pisma Kyle'a, co oznaczało, że musiał ją zdobyć od kogoś innego, na przykład w lombardzie albo na eBayu. Kiedy zobaczyłem na płycie słowo „SONIC”, naprawdę się ucieszyłem i chciałem w to zagrać, bo jestem WIELKIM fanem Sonica.

Poszedłem do pokoju, włączyłem komputer, włożyłem płytę i zainstalowałem grę. Kiedy pojawił się ekran tytułowy, zauważyłem, że to pierwsza gra o Sonicu. Pomyślałem: „Super!”, bo jak mówiłem, lubię klasyki. Pierwszą rzeczą, która wydała mi się nie na miejscu, było to, że po naciśnięciu Start na ułamek sekundy obraz tytułowy zmienił się w coś zupełnie innego, coś, co teraz uważam za przerażające, po czym ekran zgasł.

Pamiętam, jak wyglądał ten obraz w tym ułamku sekundy przed zaciemnieniem: niebo pociemniało, logo tytułowe było zardzewiałe i zniszczone, napis SEGA 1991 zmienił się w SEGA 666, a woda stała się czerwona jak krew, ale wyglądała hiperrealistycznie.

Ale najbardziej przerażające w tej klatce było to, że Sonic miał całkowicie czarne oczy, z których ciekła krew, i dwie świecące czerwone kropki, które patrzyły PROSTO NA MNIE, a jego uśmiech rozciągał się aż do krawędzi twarzy. Ten obraz mocno mnie zaniepokoił, ale pomyślałem, że to tylko usterka, i zapomniałem o nim. Po zaciemnieniu ekran pozostał czarny przez jakieś 10 sekund. Potem stało się coś jeszcze dziwniejszego: pojawił się ekran wyboru zapisu z Sonic the Hedgehog 3. Pomyślałem: „Co to robi w pierwszej grze o Sonicu?”. Zauważyłem jednak coś nie tak: tłem było ciemne, chmurne niebo z poziomu Bad Stardust Speedway z Sonic CD, a były tylko trzy pliki zapisu. Muzyka to była ta przerażająca melodia Caverns of Winter z Earthbound, tyle że przedłużona i wydawała się odtwarzana wspak. A podgląd poziomu dla wszystkich trzech zapisów był tylko czerwonymi zakłóceniami.

Jeszcze bardziej mnie przeraził wybór postaci, bo pokazywał tylko Tailsa, Knucklesa i, ku mojemu zdziwieniu, doktora Robotnika! Byłem już pewien, że coś jest nie tak. Jak można grać Robotnikiem w klasycznej grze o Sonicu, na litość boską?

Wtedy zrozumiałem, że to nie jest zbugowana gra, tylko zhakowana.

Rzeczywiście wyglądała na zhakowaną i była naprawdę niepokojąca, ale jako mądry gracz nie bałem się (a przynajmniej starałem się nie bać). Powiedziałem sobie, że to po prostu zhakowana gra i nie ma w tym nic złego. W każdym razie, otrząsnąwszy się z tego nieprzyjemnego uczucia, wybrałem Plik 1, wybrałem Tailsa i zacząłem grać. Gra zamarła na około 5 sekund, a potem usłyszałem przerażający, spikselowany śmiech, który bardzo przypominał tego gościa Kefkę z Final Fantasy, po czym ekran zgasł.

Ekran był czarny przez około 10 sekund albo dłużej, a potem pojawił się zwykły napis z tytułem poziomu, tyle że proste kształty były w różnych odcieniach czerwieni, a tekst głosił tylko „HILL, ACT 1”. Ekran rozjaśnił się, tytuł zniknął i pokazał Tailsa w Green Hill Zone z Sonica 1. Muzyka była jednak inna, brzmiała jak spokojna melodia odtwarzana wspak. Zacząłem grać i kazałem Tailsowi biec tak, jak w każdej klasycznej grze o Sonicu, ale dziwne było to, że przez 5 minut przed nami był tylko płaski teren i kilka drzew. Wtedy spokojna muzyka zaczęła bardzo powoli opadać w powolne, głębokie tony, gdy szedłem dalej.

Nagle coś zobaczyłem i się zatrzymałem, żeby sprawdzić, co to jest. Był to jeden z małych zwierzątek leżący martwo na ziemi, krwawiący (wtedy muzyka zaczęła zwalniać). Tails miał na twarzy wstrząśnięty i smutny wyraz, jakiego nigdy wcześniej u niego nie widziałem, więc kazałem mu iść dalej, a on zachował ten zmartwiony wyraz twarzy. Gdy szedł dalej, widziałem coraz więcej martwych zwierząt, a Tails mijał je coraz bardziej zmartwiony, gdy muzyka zwalniała. Byłem zszokowany tym, jak zginęły. Wyglądały, jakby ktoś zabił je w wyjątkowo okrutny sposób: wiewiórka wisiała na drzewie z wyciekającymi wnętrznościami, królik miał urwane wszystkie cztery kończyny, a kaczka miała wydłubane oczy i poderżnięte gardło. Zrobiło mi się niedobrze na widok tej masakry i najwyraźniej Tailsowi też. Po kilku sekundach nie było już więcej zwierząt i muzyka chyba ucichła. Mimo to kazałem Tailsowi iść dalej.

Minutę po ucichnięciu muzyki Tails biegł pod górę, a potem się zatrzymał. Dopiero wtedy zobaczyłem dlaczego: po drugiej stronie ekranu stał Sonic, opierając się plecami o Tailsa, z zamkniętymi oczami. Tails wyglądał na szczęśliwego, że widzi Sonica, ale jego uśmiech zgasł, najwyraźniej zauważył, że Sonic nie reaguje, a nawet zachowuje się, jakby w ogóle nie zauważał jego obecności. Tails powoli podszedł do Sonica i zauważyłem, że nawet nie ruszam klawiaturą, żeby go poruszyć, więc to musiała być scenka przerywnikowa.

Nagle zaczęło mnie ogarniać rosnące poczucie grozy, gdy Tails podchodził bliżej Sonica, żeby zwrócić jego uwagę. Czułem, że Tailsowi grozi niebezpieczeństwo i że stanie się coś złego. Usłyszałem słabe trzaski, które narastały, gdy Tails był kilka centymetrów od Sonica. Zatrzymał się i wyciągnął rękę, żeby go dotknąć. To złe przeczucie w moim żołądku rosło, a ja miałem ochotę krzyknąć do Tailsa, żeby odszedł od Sonica, gdy trzaski się nasilały.

Nagle, w ułamku sekundy, zobaczyłem, jak Sonic otwiera oczy, a są czarne z tymi świecącymi czerwonymi kropkami, tak samo jak na tym obrazie tytułowym, choć nie było uśmiechu. Wtedy ekran zgasł i ustały trzaski.

Ekran był czarny przez jakieś 7 sekund, a potem pojawił się biały tekst: „Witaj. Chcesz ze mną zagrać?”.

W tym momencie naprawdę się przestraszyłem. Nie chciałem kontynuować gry, ale ciekawość zwyciężyła, gdy przeniesiono mnie na inny poziom, z tytułem „HIDE AND SEEK”.

Tym razem znalazłem się na Angel Island z Sonica 3 i wyglądało to tak, jakby wszystko płonęło.

Tails wyglądał, jakby tym razem przeraziło go to do szpiku kości. Spojrzał na mnie i wykonywał gwałtowne gesty, jakby chciał jak najszybciej wydostać się z tego miejsca. Zaczynałem się tym naprawdę przerażać... Tails przełamywał czwartą ścianę, próbując mi powiedzieć, żebym go stamtąd wyciągnął.

Nacisnąłem więc klawisz strzałki jak najmocniej i kazałem mu biec jak najszybciej. Podczas gdy prowadziłem Tailsa przez wyludnione lasy, grała spikselowana wersja tej przerażającej muzyki z momentu spotkania Shadowa w ARK-u jako Robotnik z SA2, i próbowałem pomóc mu uciec przed tym, przed czym próbował uciekać.

Nagle znowu usłyszałem ten przerażający śmiech... ten okropny śmiech Kefki... dokładnie po 10 sekundach, gdy pomagałem Tailsowi biec przez las. Potem zaczęły pojawiać się błyski Sonica w różnych miejscach ekranu, znowu z tymi czarnymi i czerwonymi oczami.

Muzyka zmieniła się w ten napięty, tonący dźwięk, gdy zobaczyłem, jak Sonic za Tailsem powoli go dogania, LECĄC; Sonic nie biegł, on naprawdę LECIAŁ! Jego poza w sprite'cie bardzo przypominała pozę lecącego Metal Sonica z Sonic CD, tyle że to był zwykły Sonic z tymi czarnymi i czerwonymi oczami, tylko że teraz miał najbardziej obłąkany uśmiech na twarzy. Wyglądał, jakby cieszył się dręczeniem biednego lisa, gdy go doganiał.

Nagle Tails się przewrócił (kolejna scenka), muzyka ucichła, a Sonic zniknął. Tails leżał i płakał przez 15 sekund. Ta scena była bardzo przykra do oglądania i sam prawie się wzruszyłem. Ale wtedy Sonic pojawił się tuż przed Tailsem, a Tails spojrzał w górę z przerażeniem.

Z tych zaczernionych oczu Sonica zaczęła spływać krew, a z jego twarzy powoli rósł uśmiech, gdy patrzył na przerażonego lisa. Mogłem tylko patrzeć.

W jednej chwili Sonic rzucił się na Tailsa, tuż przed zaciemnieniem ekranu, rozległ się głośny pisk, który trwał 5 sekund. Pojawił się tekst, tym razem brzmiał: „Jesteś za wolny, chcesz spróbować jeszcze raz?”, a wraz z nim znowu ten straszliwy śmiech.

Byłem tak zszokowany tym, co się stało... Czy Sonic zamordował Tailsa? Nie, to niemożliwe... Oni przecież są najlepszymi przyjaciółmi, prawda? Dlaczego Sonic zrobił mu coś takiego?

Otrząsnąłem się z szoku, bo przeniesiono mnie z powrotem do wyboru postaci. Zapis z Tailsem był inny: Tails nie był już w pudełku, tylko w samym ekranie telewizora, który migotał czerwonymi zakłóceniami. Wyraz twarzy Tailsa mnie przeraził: jego oczy były czarne i krwawiły, jego pomarańczowe futro zrobiło się czarne, a na twarzy miał wyraz udręki. Starając się to zignorować, wybrałem Knucklesa.

Znowu rozległ się śmiech, ekran zgasł i pozostał czarny przez kolejne 10 sekund. Tym razem poziom nazywał się „YOU CAN'T RUN”.

Byłem już naprawdę przerażony. Nie mogłem się zorientować, czy to usterka, czy hack, czy jakiś chory, pokręcony żart... albo cokolwiek innego. Mimo strachu przed tym, co się stanie dalej, grałem dalej.

Następny poziom wyglądał zupełnie inaczej: podłoże było z Scrap Brain Zone, ale tło nieba przypominało menu główne, z ciemnym, czerwonawym, chmurnym niebem. Jednak to muzyka najbardziej mnie przeraziła: brzmiała jak melodia Giygasa, która gra po pokonaniu Pokeya w Earthbound. Zauważyłem też, że Knuckles wyglądał na przestraszonego, tak jak Tails, choć nie aż tak. Raczej wydawał się lekko zaniepokojony. Przełamał czwartą ścianę tak jak Tails i wyglądał, jakby nie był pewien, czy iść dalej, ale i tak kazałem mu się ruszyć.

Biegł prostą ścieżką w tym ciemnym poziomie, a gdy to robił, ekran kilka razy zamigotał czerwonymi zakłóceniami, po czym znowu rozległ się ten szalony śmiech.

Po kilku sekundach biegu zauważyłem kilka plam krwi na metalowym podłożu. Znowu ogarnął mnie strach, myśląc, że stanie się coś strasznego. Knuckles wyglądał na zniesmaczonego, idąc tą zakrwawioną drogą, ale i tak kazałem mu iść dalej.

Nagle, gdy Knuckles biegł, przed nim pojawił się Sonic z czarnymi i czerwonymi oczami, a potem znowu pojawiły się czerwone zakłócenia. Kiedy zakłócenia zniknęły, pokazał się tylko czarny ekran z tekstem „FOuNd YOu!”. Byłem przerażony. Sonic już znalazł Knucklesa?! Co się dzieje?!

Znowu pojawiły się czerwone zakłócenia i wróciłem na poziom. Knuckles wyglądał, jakby wpadł w panikę, a Sonica nigdzie nie było. Teraz grała ta wysoka, piszcząca melodia z ostatniego bossa z Silent Hill 1.

Czy to była jakaś walka z bossem, z Sonicem? Miałem nadzieję, że nie, szczerze mówiąc.

Nagle Sonic pojawił się tuż za Knucklesem, w czymś, co wyglądało jak spikselowany czarny dym. Kazałem Knucklesowi się odwrócić i uderzyć Sonica, ale Sonic zniknął w czarnym, spikselowanym dymie, zanim zdążyłem trafić. Znowu rozległ się ten straszny śmiech. Potem Sonic pojawił się znowu za Knucklesem, ale i tym razem zniknął, śmiejąc się. Knuckles był jeszcze bardziej przerażony, a ja też czułem, że zwariuję. Sonic praktycznie się z nami bawił, prowadził chorą, pokręconą grę umysłową ze mną i Knucklesem...

Kolejna scenka: Knuckles upadł na kolana i chwycił się za głowę, szlochając. Czułem jego cierpienie. Sonic naprawdę doprowadzał nas OBU do szaleństwa.

A potem, w ułamku sekundy, Sonic rzucił się na Knucklesa, ekran zgasł i rozległ się kolejny zniekształcony pisk, który trwał co najmniej 3 sekundy.

Pojawił się kolejny tekst: „Tyle dusz do zabawy, tak mało czasu... zgodzisz się?”.

Co do diabła... Co się dzieje? Zacząłem myśleć, że Sonic naprawdę próbuje rozmawiać ze mną przez grę... Ale bałem się o tym myśleć.

Zostałem przeniesiony z powrotem do menu głównego, a tym razem w drugim pliku zapisu był Knuckles w ekranie telewizora. Jego czerwone futro pociemniało na szarawoczerwone, dredy ociekały krwią, a oczy były czarne i też krwawiły. Miał na twarzy smutek. Zacząłem myśleć, że to prawdziwe postacie uwięzione w tych ekranach telewizorów w zapisach, ale nie mogłem w to uwierzyć... nie chciałem w to wierzyć...

Wyłączyłem więc grę i zrobiłem przerwę. Położyłem się spać i, żałuję tego, miałem najbardziej niepokojący koszmar. Byłem w całkowitej ciemności, choć oświetlała mnie lampa wisząca wysoko nad głową. Słyszałem gdzieś w pobliżu krzyki Knucklesa i Tailsa. Mówili: „Pomóż nam...”, „Dlaczego nas mu oddałeś?” i „Uciekaj, zanim i ciebie dopadnie...”.

Reklamy Ich krzyki ucichły, a potem usłyszałem śmiech Sonica... Jego śmiech brzmiał bardzo podobnie do zniekształconego śmiechu Kefki.

„Jesteś świetną zabawką, dzieciaku, tak jak twój przyjaciel Kyle, choć on nie przetrwał długo...”.

Byłem przerażony i rozglądałem się za źródłem głosu...

„Niedługo dołączysz do niego i do wszystkich moich innych przyjaciół...”.

Zobaczyłem, jak idzie w moją stronę, migocząc w różnych kierunkach...

„Nie uciekniesz, dzieciaku. Jesteś teraz w moim świecie. Tak jak inni...”.

Kiedy mnie chwycił i zobaczyłem jego krwawiącą, czarnooką, czerwonooką, uśmiechniętą twarz, obudziłem się z krzykiem.

Po paru godzinach postanowiłem wrócić do gry. Nie wiem dlaczego, ale musiałem wiedzieć, musiałem zrozumieć, dlaczego to się dzieje... Włączyłem więc komputer, uruchomiłem grę i wybrałem Robotnika.

Nadal uważałem to za dziwne, grać Robotnikiem, ale pojawił się tytuł poziomu, tym razem brzmiał „...”, co wydało mi się naprawdę przerażające.

Tym razem znalazłem się w jakimś korytarzu, który nie przypominał żadnej z klasycznych gier o Sonicu, choć miał spikselowany styl: podłoga była błyszcząca i w szachownicę, ściany były ciemnoszaro-fioletowe z animowanym blaskiem świec i gdzieniegdzie ciemnymi plamami krwi, a na górze ekranu wisiała ciemnoczerwona zasłona. Co około 12 sekund ta czerwona zasłona bardzo powoli się kołysała, ale podczas grania prawie nie było widać jej ruchu. Muzyka była dziwnie przyjemna, pianino grało smutną, ale spokojną melodię, a ja wiedziałem lepiej: to była ta sama melodia, która grała w Hill Act 1, tyle że nie wspak.

Robotnik nie wyglądał na tak nerwowego jak Tails i Knuckles, ale miał podejrzliwy wyraz twarzy, jakby był lekko paranoiczny. Kiedy zostawiłem go stojącego, wykonał krótką animację: odwrócił głowę w lewo, potem w prawo, co najmniej dwa razy, i wzruszył na mnie ramionami, jakby nie miał pojęcia, gdzie jest i co się dzieje. Mimo że bałem się bardziej niż kiedykolwiek, kazałem Robotnikowi iść dalej. Wykonywał zwykłą animację biegu (wiecie, tę, kiedy pokonaliście go na końcu klasycznej gry o Sonicu i go gonicie), gdy szliśmy przez korytarz.

Potem zatrzymałem się przy długich schodach prowadzących w dół. Teraz już się zdenerwowałem, nawet Robotnik wydawał się niepewny, ale i tak poszedłem dalej.

Gdy prowadziłem Robotnika w dół schodami, zauważyłem, że ściany stały się ciemniejsze i bardziej czerwone, a czerwone pochodnie zrobiły się przerażająco niebieskie. Potem wylądowaliśmy na kolejnym korytarzu, który był dłuższy od poprzedniego (a przynajmniej tak się wydawało), a potem zeszliśmy kolejnymi schodami, tym razem o wiele dłuższymi, zajęło to co najmniej całą minutę.

Potem znowu usłyszałem ten okropny śmiech Kefki, a muzyka powoli przycichła, aż zrobiło się cicho. W tym czasie ściany stały się jeszcze ciemniej czerwone, a pochodnie płonęły teraz czarnym ogniem.

Gdy Robotnik wylądował na trzecim korytarzu, zauważyłem, że wyglądał na naprawdę przestraszonego, choć próbował to ukryć. Nie mogłem go za to winić, sam się bałem.

Nagle Sonic pojawił się tuż przed Robotnikiem, tak samo jak wcześniej przed Knucklesem, i znowu pojawiły się czerwone zakłócenia. Trwały około 15 sekund, a potem pokazały mi bardzo nieprzyjemny obraz...

Na obrazie był hiperrealistyczny Sonic, stojący w ciemności, gdzie widać było tylko jego twarz, podczas gdy głowa i tułów zanikały w czerni. Gdy mówię „hiperrealistyczny”, mam na myśli, że wyglądał tak realistycznie, że można było zobaczyć linie w jego niebieskim futrze, jakby dało się poczuć to futro, dotykając ekranu.

Jego twarz... o Boże, miał najbardziej przerażający uśmiech, jaki kiedykolwiek widziałem.

A to sporo mówi, biorąc pod uwagę, że widziałem ten obraz na początku gry.

Jego oczy były szeroko otwarte i czarne, znów płakały krwią (która również wyglądała hiperrealistycznie), a w tych czarnych oczach były dwie małe świecące czerwone kropki, które patrzyły PROSTO NA MNIE, jakby zaglądały mi w umysł. Jego uśmiech był szeroki i demoniczny, rozciągał się po same boki twarzy jak u Kota z Cheshire, tyle że Sonic miał kły, BARDZO OSTRE kły, podobne do zębów Werehoga, tylko bardziej brutalne, nieco żółtawe, i jak się wydawało, miał na wargach i kłach plamy krwi i drobne kawałki mięsa, jakby zjadł jakieś zwierzę.

Wpatrywałem się w ten ohydny obraz przez dobre 30 sekund, nie odrywając wzroku. Czułem, że naprawdę na mnie patrzy, uśmiecha się do mnie... ta twarz wryła mi się w mózg na zawsze już po 10 sekundach.

Potem ekran trzykrotnie zamigotał czerwonymi zakłóceniami, a za trzecim razem usłyszałem śmiech Kefki, tyle że tym razem brzmiał zniekształcony, wręcz demonicznie...

Znowu pojawił się obraz, tym razem z tekstem, choć był zniekształcony, ale był to jeden z najbardziej przerażających widoków, jakie widziałem od początku gry...

„JESTEM BOGIEM.”

Kiedy przeczytałem ten komunikat, patrząc na Sonica, wszystko stało się jasne.

Ten Sonic był potworem, czystym złem, sadystycznym, wszechmocnym, koszmarnym i szalonym potworem... a wszystkie jego ofiary, w tym Tails, Knuckles, Robotnik i być może Kyle, są tylko jego małymi zabawkami, a gra jest bramą do jego chaotycznego, koszmarnego świata i piekła, w którym uwięzione są jego ofiary.

Nagle, w jednej chwili, krzyknąłem, bo Sonic rzucił się na ekran, wyjąc głośno, z otwartymi ustami rozciągniętymi do nienaturalnej długości, odsłaniając jedynie spiralną otchłań czystej ciemności, zanim znowu pojawiły się czerwone zakłócenia, tym razem znacznie głośniejsze i zniekształcone, tak głośne, że bolały mnie uszy. Krzyknąłem i złapałem się za uszy, a czerwone zakłócenia piszczały przez dobre 7 sekund.

Reklamy Potem ustały i pokazał się tylko czarny ekran.

Gdy siedziałem, wpatrując się w czarny ekran, pojawił się ostatni tekst.

„Gotów na rundę 2, Tom?”.

Śmiech Kefki, teraz już wyraźniejszy, jakby Sonic stał tuż za mną, rozległ się trzy razy, a ja patrzyłem na ten tekst w szoku i zdezorientowaniu.

Potem zostałem wyrzucony z powrotem do menu głównego, a tym razem trzeci plik zapisu miał obraz telewizora z Robotnikiem w tym samym udręczonym stanie co Tails i Knuckles: skóra Robotnika zszarzała, wąsy opadły i pociemniały, okulary pękły, a z nich leciała krew, a na twarzy miał martwy wyraz.

Patrzyłem na Tailsa, Knucklesa i Robotnika i trochę się popłakałem, bo było mi ich żal za cierpienie, jakiego doświadczają. Byli uwięzieni w grze na zawsze, wiecznie dręczeni przez tego okropnego jeżozwierza i zawsze będą.

Potem komputer wyłączył się sam i nie mogłem go włączyć, bez względu na to, co zrobiłem.

Siedziałem przez jakieś 25 sekund, przerażony tym, co się właśnie stało...

Sonic jest uosobieniem zła, torturuje ludzi, którzy grają w jego grę, na więcej sposobów niż jeden, a kiedy mu się znudzi, wciąga cię do gry, dosłownie ciągnie cię do piekła, gdzie może z tobą bawić się zawsze, jako ze swoją zabawką...

Nie mogę wyjąć gry z komputera. Myślę, że utknęła w środku, ale przynajmniej udało mi się go znowu włączyć.

Po 25 sekundach siedzenia usłyszałem głos tuż za sobą, jak szept...

„Postaraj się, żeby to było dla mnie interesujące, Tom.”

Odwróciłem się, żeby zobaczyć, skąd dochodzi głos, i to, co zobaczyłem, sprawiło, że krzyknąłem...

Na moim łóżku siedziała... maskotka Sonica, uśmiechając się, z plamami krwi pod oczami.