Nie mam nic prócz mojego smutku i nie pragnę niczego więcej. Był mi wierny, wciąż jest.

Czemu miałbym mu tego żałować, skoro w godzinach, gdy moja dusza zgniatała głębiny mego serca, siedział tam tuż obok mnie?

O smutku, skończyłem, widzisz, na tym, że cię szanuję, bo jestem pewien, że nigdy mnie nie opuścisz.

Ach! Rozumiem to: twoje piękno tkwi w sile twego istnienia. Jesteś jak ci, którzy nigdy nie opuścili smutnego kąta przy kominku mego biednego czarnego serca.

O mój smutku, jesteś lepszy niż ukochana istota: bo wiem, że w dniu mojej ostatniej agonii będziesz tam, leżąc w mojej pościeli, o smutku, abyś mógł raz jeszcze spróbować wejść do mego serca.