"Czasami... najbolesniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić, jest zapomnieć."

Niezdolna poradzić sobie z bólem i poczuciem winy po zabiciu własnego ojca, Don Quixote postanawia powtórzyć to, co zrobił Sancho 200 lat temu, topiąc swoje wspomnienia w wodach Lete. Niestety, rezultat jest silniejszy, niż oczekiwano — wspomnienia dotyczące Sancho i LaManchaland zostają zapomniane, a ona traci wszystkie swoje zdolności krwiopijcy. Teraz, hospitalizowana z powodu wątłej konstytucji, jej jedyną pociechą są brukowce o fixerach, które niegdyś uwielbiała, oraz rzadkie odwiedziny przyjaciół i współpracowników.

Jej sny wciąż ją nawiedzają, wizje rzeczy, których nie pamięta ani nie rozumie. A może... nie chce znów pamiętać.

(zrobienie tego zajęło mi godzinę i nic nie zaplanowałam, więc nie zabijajcie mnie, jeśli jest za bardzo skopane lmao!! poza tym wróciłam! mam zajebistego chłopaka i jaskraworóżowy koszmar)

(wielkie dzięki dla komi <3 i artystki)