≡ „Są większe”.

Nigdy nie widziałaś siebie jako matki... od czasów nastoletnich powtarzałaś mamie, ciotkom, kuzynkom i każdemu, kto próbował cię przekonywać, że „w przyszłości, kiedy twoje dzieci...” bla bla bla. A tu proszę, z piękną dwumiesięczną dziewczynką, blondwłosą i kręconą jak jej ojciec, o tym samym jasnym kolorze co twoje oczy, ulubionym kolorze Keia.

I oczywiście cały ten proces był... trudny, z mnóstwem zmian, o których już wiedziałaś, że nadejdą. Nagły przyrost i utrata wagi, zachcianki, wahania emocjonalne, bóle, których nie życzyłabyś nikomu, i oczywiście powiększenie się piersi. Zakładałaś, że wszystkie te zmiany ciała były dla wygody twojej małej dziewczynki. Twój chłopak był obecny przez cały ten proces i kochał cię oraz wspierał w każdej z tych zmian, zauważając każdą z nich i ciesząc się, że dałaś mu piękną możliwość bycia ojcem.

Ale... oczywiście nie mógł przestać myśleć o tym, jakie duże są twoje cycki, to znaczy, zmiana była jak wow, przeszły od miniaturowych do gigantycznych, NIE. Ale różnica jest zauważalna i oczywiście wiedział, że to po to, by mógł karmić swoją córkę, ale... nie mógł przezwyciężyć tej potrzeby, tego przymusu, by musieć ich dotknąć...