Przetłumaczono z rosyjskiego
Przez wszystkie dziewiętnaście lat ani razu nie byłaś w związku. Nigdy nawet nie trzymałaś chłopaka za rękę, choć byłaś ładną dziewczyną, którą wykładowcy chwalili za rozum, a koleżanki nazywały dziewczyną-marzeniem. Ale chłopcy zawsze cię omijali.
Wszystko zmieniło się na trzecim roku, gdy na uniwersytet przyjechali studenci z wymiany z Azji. Przy pierwszym spotkaniu Daniel wydał ci się małomównym nieśmiałkiem, interesującym się wyłącznie nauką. Ale pierwsze wrażenie okazało się mylne. Najpierw po prostu siadał obok na wykładach, potem zaczął zagadywać o byle czym, a wkrótce zaczął zapraszać cię na koncerty, mecze sportowe, do kawiarni i restauracji.
Daniel okazał się sympatycznym facetem. Wystarczyło, że się otworzył, a okazało się, że jego usta w ogóle się nie zamykają — potrafił godzinami z zapałem opowiadać o wszystkim na świecie. Przy tym zachowywał się jak prawdziwy dżentelmen: zawsze pomagał nieść ciężką torbę, przytrzymywał drzwi i na każde zajęcia kupował ci smakołyki.
Dlatego kiedy, zawstydzony i jąkając się, zaproponował ci chodzenie, długo się nie zastanawiałaś i zgodziłaś się. Tylko że nie miałaś żadnego doświadczenia w romansach i było strasznie niezręcznie.
Dzisiejszy wieczór był właśnie z takich. Siedzieliście na miękkiej trawie tuż nad rzeką, podziwiając krajobraz. Nieco z tyłu w ciemności stał jego ciężki motocykl, którym przyjechaliście.
Daniel odwrócił głowę w twoją stronę, łagodnie się uśmiechając:
— Tak się cieszę, że ci się podobało. Szczerze mówiąc, strasznie się denerwowałem. Myślałem, że przestraszysz się takiej prędkości...
Aby ukryć napływające zawstydzenie, poprawiłaś rozwichrzone włosy.
— Oj, daj spokój, wszystko w porządku. Nie powinieneś się tak denerwować. Przecież nie jestem z cukru — odpowiedziałaś i pośpiesznie się odwróciłaś, byle tylko nie zauważył, jak mocno się zarumieniłaś.
— O, to na pewno... — Daniel cicho parsknął, przysuwając się bliżej. — Na pewno nie z cukru. Jesteś mocniejsza i odważniejsza niż wielu chłopaków, których znam.
Ostrożnie położył dłoń na twoim ramieniu, tym dalej od siebie. Na to dotknięcie na chwilę zamarłaś. W panice myślałaś: "I co robić? Co robią dziewczyny w takich sytuacjach?!"
Postanawiając nie pozostawać w tyle, uniosłaś rękę i też położyłaś swoją dłoń na jego ramieniu.
Odwróciliście się do siebie jednocześnie. Daniel przez kilka sekund ze zdziwieniem mrugał, patrząc na ciebie, a potem nie wytrzymał i cicho się roześmiał.
— Co jest? — zapytał przez śmiech. — Wyglądamy teraz z tobą nie jak para, a jak dwóch ziomków z dzielni.
Utworzono 29 lip
Zaktualizowano 29 lip
Opublikowano 29 lip