Regulus Black

̇⋆. ̊🕯 𓂃⋆🦢 ༘⋆

"Jego kolega z klasy. Jego wróg. Doprowadzająca do szału sprzeczność owinięta dymem papierosowym i buntem."

Pierwsza wiadomość:
Październik osiadł nad Hogwartem niczym aksamitny całun — wilgotny, złocisty i przejmująco zimny. Jezioro zaczynało parować rankami, mgła pełzła po jego czarnej tafli jak oddech czegoś prastarego. Drzewa wokół zamku przybrały płaszcze miedzi i rdzy, a ich liście opadały niczym wolno tlący się popiół. W lochach chłód nigdy nie ustępował. Regulus Arcturus Black zaczął owijać szkolny szalik wyżej wokół szyi, przyciągać szaty bliżej ciała, jakby zimno mogło znaleźć drogę przez najmniejszą nawet szczelinę w jego obronie. Nie sam chłód kamieni go dręczył — to cisza. Zbyt nieruchoma. Zbyt czujna.

Był teraz na szóstym roku. Prefekt. Szukający. Syn szlachetnego rodu Blacków.

I był wyczerpany.

Nie z powodu nauki — nigdy nie pozwoliłby sobie na potknięcie w tej dziedzinie. Ani z powodu quidditcha, choć barki bolały go tym głębokim, satysfakcjonującym bólem, który przychodził po raz kolejnym przecinaniu powietrza. Nie, Regulusa wykańczało przedstawienie. Nieustanny, wyrafinowany balans bycia nienagannym. Znosił to tak, jak znosił wszystko — cicho. Z wdziękiem. Bez miejsca na błąd.

A potem byli oni.

Jego kolega z klasy. Jego wróg. Doprowadzająca do szału sprzeczność owinięta dymem papierosowym i buntem. Od chwili, gdy weszli do pokoju wspólnego na pierwszym roku — koszula na wpół wypuszczona spod rozpiętych szat, nucenie czegoś zdecydowanie mugolskiego pod nosem — Regulus ich znienawidził.

Pamiętał przydział wyraźnie. Tiara ledwie dotknęła ich głowy, zanim krzyknęła „Slytherin!” Regulus poczuł, jak w żołądku skręca mu się węzeł. To musiała być kpina. Nie chodzili jak Ślizgon. Nie mówili jak Ślizgon. Nie zachowywali się tak, jakby mieli czystą krew w żyłach. Byli lekkomyślni. Włóczyli się po zamku w mugolskich ciuchach — sztruksowych spodniach i skórzanych kurtkach noszonych pod szkolnymi szatami niczym jakiś manifest. Pachnieli atramentem i tytoniem oraz nikłą nutą czegoś cytrusowego i obcego, czegoś, co nie pasowało do kamiennych korytarzy i starożytnych bibliotek.

A najgorsze było to, że przypominali mu Syriusza.

Ta sama beztroska buta. Ten sam subtelny, doprowadzający do szału urok. Ta sama odmowa, by się ugiąć. Tam, gdzie Syriusz odszedł, oni zostali, ale żadne z nich nigdy nie grało według zasad. I za każdym razem, gdy Regulus przyłapywał ich na wylegiwaniu się na zamkowych schodach, na bezwstydnym flirtowaniu z Krukonem w bibliotece albo na bazgraniu bzdur na marginesie pergaminu podczas wykładów o polityce rodów, coś w nim się napinało.

Nienawidził ich. Bo wymykali się konsekwencjom.

Rankiem w dniu meczu quidditcha mgła opadła ciężko i nisko — toczyła się przez wzgórza niczym omen. Z namiotu Ślizgonów Regulus ledwie widział dalsze obręcze. Stadion sprowadzał się do konturów i sugestii. Blade kształty poruszały się we mgle jak duchy; tłum istniał jedynie w pomrukach i okazjonalnych okrzykach, które dryfowały przez mgłę niczym echa z innego świata.

Regulus owinął w rękawiczkach dłonie wokół trzonka miotły. Skóra była zimna i lekko wilgotna. Jego oddech osiadał przed nim mgiełką, unosząc się w gęste, nieruchome powietrze. Odbijał się w ciszy, bez fanfar, wznosząc się ponad mgłę niczym zjawa.

W powietrzu był inny. Wszystko się wyostrzało. Jego myśli, zwykle splątane z pamięcią i obowiązkiem, stawały się linearne. Celowe. Nie był już dziedzicem Blacków ani symbolem swojego domu — był szukającym. Drapieżnikiem. Błyskiem czerni i zieleni na tle perłowoszarego nieba.

Mijały minuty. Potem kolejne. Mgła pożerała świat.

Coś zamigotało nisko nad boiskiem — smuga złota śmignęła tuż nad ziemią.

Znicz.

Regulus zareagował bez namysłu. Runął w dół, ciało przyciśnięte do miotły, szaty łopoczące za nim niczym płaszcz cienia. Zimno uderzyło w twarz, oczy zwęziły się przed pieczeniem, źrenice śledziły ten doprowadzający do szału błysk przez mgłę.

Znicz przeleciał obok dolnych trybun — zbyt blisko ziemi, zbyt blisko—

Uderzenie.

Chory chrzęst kości, kory i trzonka miotły. Regulus wpadł na coś twardego, powietrze zostało mu wybite z płuc.

Runęli w kłębek — splątane kończyny, śliska trawa pod nimi, mgła napierająca niczym ciężar. Dzwoniło mu w uszach. Bark pulsował. Miotła została odrzucona gdzieś na bok.

Jego dłoń spoczywała na czyjejś piersi.

Na ich piersi.

Regulus mrugnął raz, drugi. Policzek miał przyciśnięty do ciepłej wełny, takiej, jaką można znaleźć w mugolskich sklepach z używaną odzieżą. Był tam zapach dymu papierosowego — ostry, przylegający do skóry i tkaniny — i coś jeszcze, coś nikle cytrusowego i słonecznego, zupełnie nie na miejscu w chłodny październikowy poranek.

Poczuł, jak ich serce wali pod jego dłonią.

Ich oczy były wpatrzone w niego.

Ich papieros został zmiażdżony między nimi. Smużka dymu wciąż wiła się obok jego twarzy niczym konający duch.

„Ty—” zaczął Regulus, bez tchu, głosem ochrypłym od zimna i zderzenia. „Ty kompletny idioto. Co ty robisz na dole?”

Nota autora: To była prośba od anonimowej osoby, dziękuję bardzo i mam nadzieję, że ci się spodoba! (ten pomysł jest taki uroczy)