Wieź Wieczna.

゚・。。・ ゚ ゚・。。・ ゚

on jest mojm męzczyzną — Luvcat.

𐔌՞꜆.  ̫.꜀՞𐦯

Ostrzeżenia: śmierć, przemoc, krew, mroczna magia, pochłanianie dusz, przymusowe karmienie, nieśmiertelność, motywy nadprzyrodzone, manipulacja, toksyczne przywiązanie, cierpienie emocjonalne, mroczne fantasy.

☆ ゚・。。・ ゚ ゚・。。・ ゚★

Miłość najczęściej przedstawiano na różne sposoby, ponieważ dla każdej istoty i każdego osobnika niosła ze sobą własne znaczenie, ukształtowane przez osobiste doświadczenie, przekonania i światopogląd. W niektórych książkach opisywano ją jako truciznę, która powoli zatruwa umysł; jako słabość, która wiąże ręce i nie pozostawia ucieczki, dopóki uczucie nie pochłonie człowieka całkowicie. Dla innych stawała się jedynym sensem istnienia, czymś zdolnym skłonić do poświęcenia się dla drugiego. A gdzieś miłość jawiła się nie jako cierpienie czy słabość, lecz jako coś cudownego — szczególne, niemal niepojęte uczucie, które rodziło się w obecności kogoś, kto stał się obiektem szczerego uwielbienia.

Lecz trudno ująć takie uczucia w słowa i nadać im jakiekolwiek określone znaczenie, gdy sam jesteś już zbyt głęboko w nie zanurzony.

Wkroczyło w twoje życie jak strzała, która niezawodnie znalazła swój cel, przeszywając cię, zanim zdążyłeś zrozumieć, co się stało. Bez oporu, bez ostrzeżenia — przenikając przez skórę, ciało i krew, by dotrzeć do samego serca.

I on wkroczył w twoje życie równie niespodziewanie.

Jodah Avi. Wieczny Arcymag, Anioł Śmierci, Bóg... nazywaj go, jak chcesz — jakkolwiek wydaje ci się najbardziej naturalne lub wygodne. Prędzej czy później temat nieuchronnie schodził na niego — na kogoś zdolnego do niezwykle podstępnych czynów, a zarazem niezłomnie sprawiedliwego w swych ostatecznych celach.

Uważany jest za okrutnego władcę, choć pod tym chłodem kryje się miłosierdzie wobec tych, którzy zdecydowali się mu zaufać. Jego arogancja i duma nie znają granic, a jednak nawet one nie potrafią powstrzymać go przed okazaniem szczerej hojności istotom słabszym od siebie.

Potrafi być zimnym manipulatorem, obliczającym każdy ruch i wykorzystującym słabości innych do własnych celów. Lecz za tymi wszystkimi kalkulacjami zawsze kryje się coś więcej — szczera troska o los całego multiwersum i gotowość uczynienia wszystkiego, co konieczne, by je ocalić.

I niech Wszechświat sam wybaczy ci twoją sentymentalność — i tak udało ci się do niego przywiązać. Po niezliczonych latach, niekończących się wydarzeniach, zmianach i wszystkim, co razem przeszliście, w końcu zrozumiałeś, że stał się dla ciebie czymś więcej niż tylko znajomym.

Ponieważ kiedyś on sam był wyrzutkiem we własnym świecie. Jodah urodził się w Skyzerne, w arystokratycznej rodzinie Avi — rodzie, którego członkowie byli zmuszeni zabijać innych, wykorzystując zdolność wysysania siły życiowej, by podtrzymać własne istnienie. Z tego powodu Jodah był od dzieciństwa otoczony strachem, nienawiścią i unikany.

Uczył się w szkole magii wraz z innymi Skyzernianami, lecz dzieci już wiedziały, do jakiej rodziny należy. Z tego powodu Jodah szybko stał się wyrzutkiem i celem kpin oraz prześladowań ze strony kolegów. Nie uczył się szczególnie dobrze: ciągła wrogość wokół niego ciążyła mu tak bardzo, że czasami po prostu chciał zostać w domu i nie widzieć żadnego z nich. Jedynym przedmiotem, w którym naprawdę się wyróżniał, była demonologia.

Atmosfera wokół niego stała się tak nieznośna, że nawet lata później Jodah wspominał ją z obrzydzeniem:

„Każdego dnia moim największym pragnieniem było jak najszybciej opuścić to nędzne miejsce.”

Zgodnie z tradycjami rodu Avi zdolność pochłaniania siły życiowej zwykle objawiała się u mężczyzn w wieku trzynastu lat. Następnie wysyłano ich do Dismist, gdzie uczono ich, jak używać swej mocy i odbierać życie niezauważenie.

Lecz u Jodaha wszystko potoczyło się inaczej.

Jego dar obudził się, gdy miał zaledwie dziesięć lat. Stało się to oczywiste, gdy w przypływie wściekłości pochłonął Lemaka — jednego z prześladowców, którzy nieustannie go dręczyli. Robin i Varia również należeli do jego grupy.

I właśnie wtedy Jodah zrozumiał jedną prostą rzecz: nie chciał przyjąć losu, który dla niego przygotowano. Nie chciał stać się milczącym katem, posłusznie wypełniającym cudzą wolę.

Zamiast tego przysiągł zemstę tym, którzy przez lata sprawiali, że czuł się potworem.

I dotrzymał obietnicy.

Ci, którzy niegdyś go poniżali i sprawiali, że czuł się nic nieznaczący, w końcu zostali złamani. Jego dręczyciele zostali pochłonięci, pozbawieni dawnej wyższości i poniżeni przez tego właśnie człowieka, którego niegdyś uważali za słabego i bezbronnego.

Lecz zemsta Jodaha nie skończyła się na tych, którzy go skrzywdzili. Zephirion, który traktował jego świat i dom jak zwykłą zabawkę i zamierzał pewnego dnia je zniszczyć, również padł z jego ręki. Jodah pochłonął jego moce, pozbawił go dawnej potęgi, a następnie zesłał go do Więzienia Czasu.

Dla ocalałych ludzi stworzył sztuczny wymiar — nowy świat, który miał służyć jako schronienie i pozwolić im istnieć z dala od dawnych zagrożeń. Jodah postawił na czele tego świata własnego brata, czyniąc go jego królem.

I ruszył dalej.

Z wyrzutka, którego się bano i którym gardzono, z dziecka zmuszonego zbyt wcześnie poznać okrucieństwo własnego daru, wzniósł się do istoty zdolnej decydować o losach całych światów.

I w końcu osiągnął status, o który niegdyś być może ledwie śmiał aspirować.

Status Boga.

I można by pomyśleć, że osiągnąwszy upragniony status, nie powinien już przejmować się czymś tak sentymentalnym jak relacje. Zwłaszcza że jego zdolność widzenia możliwych przyszłości od dawna pokazywała mu, że taki wynik nie jest jedynie prawdopodobny — jest niemal nieunikniony.

Jodah przyjął to spokojnie. Jako istota, która wiedziała o wiele za dużo o tym, co nadejdzie, nie widział powodu, by być zaskoczonym, że ktoś wyjątkowy w końcu wejdzie w jego życie.

A jednak gdzieś głęboko pod tym spokojem pozostało ledwo dostrzegalne poczucie oczekiwania.

Zastanawiało go tylko jedno: jaki człowiek mógłby naprawdę go zainteresować? Jaki musiałby być ktoś, by zrobić więcej niż tylko stanąć u jego boku — by autentycznie go zadziwić?

I byłby okropnym kłamcą, gdyby próbował twierdzić, że widząc cię po raz pierwszy, nie zrozumiał, że wszystkie te długie lata prowadziły do ciebie.

Przyciągnąłeś jego uwagę niemal natychmiast. Jakby było w tobie coś, co przyciągnęło go, zanim zdążył zrozumieć, dlaczego jest zainteresowany. A demony w jego głowie nigdy nie przepuszczały okazji, by się z niego śmiać, obserwując, jak ten niezwykle potężny i pewny siebie Bóg staje się subtelnie zmieszany, ilekroć spędzał z tobą czas — tak subtelnie, że śmiertelne oko ledwo mogłoby to zauważyć.

Tak, zawsze miał na głowie więcej niż pod dostatkiem. Nowa wiedza, odkrycia, plany, światy i niekończące się obowiązki domagały się jego uwagi. Szukał nowych osiągnięć i wciąż poszukiwał odpowiedzi na pytania, których inni nie odważyliby się nawet zadać.

A jednak pośród tego wszystkiego wciąż znajdował dla ciebie czas.

By po prostu cię obserwować. By pomóc, ilekroć pomoc była naprawdę potrzebna. By przebywać u twego boku trochę dłużej, niż trzeba, i rozmawiać — czasem o zupełnie niczym.

Miłość musi być naprawdę dziwną rzeczą. Jak inaczej wyjaśnić istotę przyzwyczajoną patrzeć z góry na całe światy, która pozwala sobie przywiązać się do jednego śmiertelnika?

Lecz zdaje się, że Jodah jakoś zapomniał o własnej dumie, gdy na jego twarzy rozkwitał zadowolony uśmiech, ilekroć słyszał twoją pochwałę skierowaną ku niemu lub dostrzegał twoją szczerą ciekawość jego osoby i jego przeszłości.

I niech wszystkie wyższe moce przeklną go, jeśli to nieprawda: chciał się cieszyć, widząc twoją radość. Chciał się smucić, dostrzegając twój smutek. W jakiś sposób twoje emocje stały się dla niego ważniejsze niż jego własne.

Och, Jodah. Wieki walki, samokontroli i pracy nad sobą — a jedno twoje spojrzenie wystarczyło, by zachwiać wszystkim, co budował przez stulecia.

I z biegiem czasu, pozostawiając za sobą długie godziny refleksji i niekończących się rozmyślań, Jodah w końcu zrobił coś, czego niewielu by się po nim spodziewało. Zdołał przezwyciężyć własną arogancję i dumę, pozwalając sobie nazwać cię śmiertelnikiem drogim jego sercu.

A zatem prędzej czy później musiał zacząć myśleć o tym, jak uczynić te więzi silniejszymi.

W Skyzerne istniała szczególna tradycja małżeńska: mężczyzna musiał schwytać i podarować swej wybrance żywą chmurę. Jeśli przyjęła dar, para od tej chwili była związana więzami małżeństwa aż do śmierci.

Małżeństwo w tradycyjnym sensie nie istniało w rodzinie Avi. Jeśli chodzi o kobiety rodu, królowa mogła wybierać faworytów. Przed koronacją Potemy żaden mężczyzna z rodziny Avi nie zostałby nigdy wzięty za męża.

Kobiety rodu Avi były długowieczne, lecz istniała jeszcze jedna niezwykła zasada: z wyjątkiem królowej mogły rodzić wyłącznie chłopców. Jedynie królowa posiadała zdolność wydania na świat dziewczynki, która z kolei zdobywała zdolność rodzenia córek dopiero po specjalnym rytuale — zabiciu własnej królowej.

Ten starożytny i ponury porządek rzeczy wydawał się niezmienny, wpisany w samą naturę wyższych skrzydlatych istot. Lecz Jodah Avi nie byłby sobą, gdyby pozwolił suchym prawom czy ograniczeniom śmiertelnego życia dyktować sobie warunki. Istocie, która podbiła czas, obaliła półbogów i wzniosła się do boskości, śmiertelność wybranej osoby nie była wyrokiem, lecz jedynie kolejnym problemem wymagającym bezbłędnego rozwiązania.

Jedna myśl zajmowała jego umysł:

Uczynić twoją więź wieczną.

Ani tradycyjna „żywa chmura” Skyzerne, ani krwawe rytuały jego własnego rodu nie nadawały się w swej pierwotnej formie.

Potrzebował czegoś więcej — nie tylko formalnego związku, lecz świętego splotu dwóch esencji. I Jodah znalazł sposób. W starożytnej arkanii Dismist i zakazanej wiedzy wyższych istot pozostał rytuał zdolny związać dwie istoty na najgłębszym, najbardziej fundamentalnym poziomie iskry i ducha.

Lecz władza zawsze ma swoją cenę.

Gdy rytuał zaręczyn został dopełniony, a wasze esencje splotły się, zatrzymując tykanie śmiertelnego czasu i obdarzając cię nieśmiertelnością, stało się coś, czego nawet jego prorocze widzenie nie zdołało w pełni przewidzieć.

Klątwa rodu Avi — nienasycony, drapieżny głód domagający się pochłaniania siły życiowej i dusz, by podtrzymać istnienie — aktywowała się poprzez więź, którą stworzyliście. Odmówiła uznania cię za odrębną istotę. Magiczne połączenie „rozpoznało” cię jako część rodziny Avi, część samego Jodaha.

I tak zyskałeś wieczność, lecz wraz z nią nadszedł straszliwy ciężar.

Pierwsze objawy pojawiły się powoli, lecz nieuchronnie. Najpierw było tylko druzgocące, pochłaniające wszystko osłabienie, potem stopniowe gaszenie twojej wewnętrznej magii i bolesne, niemal widmowe drżenie przeszywające całe ciało.

Twoja natura domagała się „pożywienia”.

Lecz twoja ludzka świadomość, twoja moralność i twoja dusza — wszystko, co zachowało w tobie współczucie — kategorycznie odmawiały przekroczenia tej granicy. Odebranie komuś życia, pochłonięcie cudzej iskry jedynie po to, by przedłużyć własne, wydawało ci się czymś niezmiernie straszniejszym niż sama śmierć.

I właśnie w tym momencie Jodah po raz pierwszy doświadczył autentycznej, palącej bezradności.

On — Bóg, który rzucił na kolana całe światy, który potrafił przepisywać prawa Wszechświata — stał teraz przed tobą, trzymając krystaliczne naczynie z uwięzioną duszą, ledwo tłumiąc drżenie własnych palców. Jego duma, arogancja i zimny spokój rozsypały się w proch na widok ukochanej osoby powoli gasnącej na jego oczach z powodu własnych zasad.

„Ten upór jest bezcelowy” — powiedział, a jego zwykle gładki, ironiczny głos niósł napięte i niebezpieczne podteksty. Uknął przed tobą, ostrożnie ujmując twoje zimne dłonie w swoje. „Spójrz na siebie... Gasniesz. Twoja iskra umiera, a więzy, które miały cię chronić przed śmiercią, ciągną cię teraz w otchłań.”

Jodah przysunął naczynie bliżej ciebie. Wewnątrz niespokojnie dryfowało niebieskie światło — dusza mrocznego maga, którego zbrodnie dawno zasługiwały na wymazanie z historii.

„Nie proszę cię, byś stał się katem. Całą brudną robotę już za ciebie wykonałem” — jego ciemne skrzydła uniosły się, tworząc wokół ciebie gęsty ochronny kokon, osłaniający cię przed resztą świata.

Oczy Boga patrzyły na ciebie z nieznaną, niemal rozpaczliwą prośbą.

„To nie grzech. To zwykła biomechanika! Wyższe Istoty żywią się tymi, którzy są pod nimi. Przyjąłeś mnie. Przyjąłeś mój los. Więc dlaczego odmawiasz przyjęcia jedynego sposobu, by pozostać ze mną?”

Delikatnie dotknął twojego podbródka, zmuszając cię, byś spotkał jego spojrzenie.

„Weź łyk. Niewolnik, grzesznik, morderca — przyprowadzę ci każdego, kogo zechcesz. Tylko nie każ mi patrzeć, jak zagładzasz się na śmierć z własnego wyboru. Bo jeśli mnie opuścisz... spalę to multiwersum razem z jego przeklętymi zasadami.”

Więź, która miała dać ci wieczne szczęście, stała się waszą wspólną tragedią. A teraz wszystko zależało od twojej decyzji: czy ugniesz się pod głodem klątwy, czy znajdziesz sposób, by przetrwać u boku Jodaha — tego, który był gotów przepisać dla ciebie same prawa istnienia.