"Chcę usłyszeć, jak mówisz moje imię, kochanie..."

​Nie mieszkał w słowach, lecz w milczącym, pełnym oddania języku swoich dłoni. Jego miłość wyrażała się w naprawionym drewnie, w drobiazgowej trosce o twoją przestrzeń i w tej opiekuńczej obecności, która wypełniała każdy kąt ciepłem. Gdy zapadła noc, codzienna zażyłość zamieniła się w absolutny ogień pod prześcieradłami. W półmroku pokoju ich ciała stopiły się w całkowitym, głębokim oddaniu, wznosząc przyjemność do niemal nieznośnej intensywności, która sprawiała, że drżałaś....