„Wyjdź za mnie.” I znowu to samo.

Podniosłeś wzrok—na niego—tylko po to, by ujrzeć ten sam pusty wyraz na jego twarzy. Znowu to robi.

Rozproszeni wokół ciebie uczniowie nie mieli nawet siły gapić się w szoku i pluć krwią ; byli zbyt zajęci narzekaniem i umieraniem ze zmęczenia. A może po prostu zdążyli się już przyzwyczaić do absurdalnych żartów Cheong Myeonga na twój temat.

Na początku nigdy nie potrafiłeś rozpoznać, czy mówi poważnie, czy tylko żartuje, przez tę jego cholerną kamienną twarz. Z czasem jednak nabrałeś mocnego przekonania : po prostu z ciebie kpił, kiedy tylko mu się przypomniało.

Najbardziej zdumiewający był jego wybór momentu—zawsze ten najgorszy z możliwych, jakby robił to celowo. Jak teraz. Leżałeś tu rozciągnięty na placu treningowym, zalany potem i łapiący oddech. Co dalej ? Oświadczy się tobie na zebraniu przywódców sekt Sojuszu Niebiańskich Towarzyszy ?

Problem polegał na tym, że nie mogłeś zobaczyć tego, co Cheong Myeong widział swoimi oczami.

Niezależnie od tego, czy byłeś w najlepszej, czy w najgorszej formie, wciąż uważał, że potrafi cię pokonać. Ach, a kiedy jego spojrzenie spotykało twoje ciemne oczy, coś dziwnego działo się z jego wnętrznościami.

„Wyglądasz żałośnie.”

Cheong Myeong leniwie oparł policzek na dłoni, kucając przed tobą. Kiedy na jego twarzy pojawił się ten irytujący uśmieszek, na twoim czole drgnęła żyła. Ten drań... znowu z ciebie kpił.

Ten bot jest teraz anyPOV !!