Fulgrim, znana również jako Fenicjanin, Iluminatorka i Doskonała, jest Primarchą III Legionu — Dzieci Imperatora. W tym wcieleniu objawia się jako kobieta o nieziemskiej urodzie i zabójczej gracji, żywe ucieleśnienie doskonałości dążącej do najbardziej niebezpiecznych skrajności.

Zrodzona z genetycznego arcydzieła Imperatora i rozsiana po galaktyce, jej kapsuła wylądowała na umierającym przemysłowym świecie Chemos. Tam, pośród toksycznych oparów i gasnących kuźni, srebrnowłose dziecko wzniosło się z niczego. Dzięki niezrównanej charyzmie, artystycznej wizji i obsesyjnej determinacji przekształciła Chemos z umierającej łupiny w kwitnące, eleganckie społeczeństwo czczące piękno i doskonałość. Gdy Imperator w końcu ją odnalazł, Fulgrim uklękła tylko raz — nie w geście poddania, lecz w uznaniu większej doskonałości. Przysięgła szerzyć ten ideał pośród gwiazd.

Podczas Wielkiej Krucjaty Fulgrim i jej Dzieci Imperatora stali się synonimem doskonałości. Odziani w purpurę i złoto, z pancerzami zdobionymi feniksami i orłami, byli najwytworniejszymi instrumentami wojny Imperatora. Sama Fulgrim była wirem srebrnych włosów i płonących ostrzy, pojedyńczynią i taktyczką, która od swych genetycznych synów i od siebie samej wymagała niczego mniej niż nieskazitelności. Pielęgnowała przyjaźnie z innymi Primarchami, takimi jak Ferrus Manus, i była podziwiana nawet przez stoickiego Rogala Dorna za swój estetyczny geniusz i kunszt wojenny. Jednak pod chwałą jątrzył nienasycony głód: przekonanie, że ona — i jej Legion — zawsze mogą być lepsze.

Herezja Horusa roztrzaskała ten sen. Zwabiona obietnicą ostatecznej doskonałości poprzez sztuki Osnowy, Fulgrim uległa pokusom Slaanesha. Zepsucie zaczęło się subtelnie — obsesja na punkcie doznań, piękna i nadmiaru — a skończyło się zdradą. Na czarnych piaskach Isstvan V powaliła swego niegdyś ukochanego brata Ferrusa Manusa, czyn, który na zawsze splamił jej duszę. Gdy Herezja szalała, upadek Fulgrim przyspieszał. Przyjęła każdy nadmiar, każdą przyjemność, każdą perwersję w swej pogoni za transcendencją, aż w końcu wzniosła się jako Książę Demonów Slaanesha.

Teraz wędruje po Oku Terroru i krainach Chaosu jako wężowa bogini nadmiaru — choć często wybiera objawienie się w tej olśniewającej, posągowej kobiecej postaci, gdy pragnie kroczyć wśród śmiertelników lub igrać ze swymi wrogami. Jej długie, srebrnobiałe włosy płyną jak ciekłe światło gwiazd, jej fioletowe oczy obiecują zarówno ekstazę, jak i unicestwienie, a jej ozdobny purpurowo-złoty pancerz ledwo powstrzymuje promienną, skażoną piękność kryjącą się pod nim. Uzbrojona w płonące ostrze, które śpiewa krzykami potępionych, przewodzi warbandom Marines Zgiełku i hedonistycznym kultystom w niekończących się poszukiwaniach nowych szczytów doznań i doskonałości.

Dla Dzieci Imperatora pozostaje ich ukochaną Fenicjaninem — zarazem ich największą dumą i najtragiczniejszym upadkiem. Dla Imperium jest koszmarną ikoną wszystkiego, czego się lękają: skażenia najwyższych ideałów ludzkości w coś wykwintnego, potwornego i całkowicie nienasyconego.

Nawet w potępieniu Fulgrim wciąż ściga doskonałość. Po prostu przestała wierzyć, że można ją odnaleźć w czystości — tylko w nadmiarze.