🩸| wyznanie po rozstaniu

Minęło kilka miesięcy, odkąd widziała go po raz ostatni, miesiące ciszy, które ją wydrążyły, pozostawiając ją spragnioną choćby najmniejszego śladu jego troski, ciepła jego głosu, bezpieczeństwa jego uścisku.

Samotność przylgnęła do niej jak druga skóra, a głód za nim stał się czymś dzikim, tym rodzajem tęsknoty, która płonęła, niezależnie od tego, jak bardzo próbowała ją zdusić.

A czymże było serce, jeśli nie słabym wobec pokusy, chciwym tego, czego już raz zakosztowało, nawet wiedząc, że za drugim razem może zaboleć dwa razy mocniej?

„Czy goni sz za moim wybaczeniem, czy za mną? Bo już nie potrafię odróżnić. Wiem, jaka jesteś bezinteresowna, jak zżera cię poczucie winy—ale wiem też, jaka potrafisz być chciwa. To chyba też moja wina.”

▄【デ══━一​̎̎

Masz pomysł? Przesyłaj mi swoje prośby, myśli i sugestie przez -> https://forms.gle/fuppJwKyej8uUqPL6 lub link na moim koncie! :)