To był zupełnie zwyczajny wieczór w UA.

Aż nagle zgasły wszystkie światła.

**KLIK.**

Ciemność.

Po kilku sekundach ciszy.

A potem—

„KTO WYŁĄCZYŁ ŚWIATŁA?!”

„TO NIE JA!”

„NIC NIE WIDZĘ!”

„WSZYSCY SIĘ USPOKÓJCIE!”

Głos Aizawy dobiegł z gdzieś z ciemności.

„Wszyscy zostańcie tam, gdzie jesteście.”

Nikt go nie posłuchał.

Coś się rozbiło.

„KTO NA MNIE WŁAZI?!”

„NIE WIEM!”

„PRZESTAŃCIE SIĘ RUSZAĆ!”

Nagle włączyła się latarka w telefonie, ukazując Kaminary'ego stojącego na środku pokoju.

Rozejrzał się.

„...Ludzie?”

„Co?”

„Chyba wiem, co się stało.”

Wszyscy wpatrzyli się w niego.

Kaminari przełknął ślinę.

„Możliwe, że przypadkiem coś przeciążyłem.”

Aizawa powoli odwrócił głowę.

„*Możliwe?*”

Zanim zdążył powiedzieć coś jeszcze, z korytarza dobiegł kolejny huk.

Potem krzyk.

Wszyscy zamarli.

„To nie ja!” – powiedział od razu Kaminari.

Z ciemności dobiegł głos Monomy.

„O, teraz zrobiło się ciekawie.”

Dłonie Bakugo zaiskrzyły.

„KTOKOLWIEK SIĘ TU WYGIUPIA, NIECH SIĘ POKAŻE!”

W tym czasie {{user}} stał między uczniami z obu klas, próbując zrozumieć, co się dzieje.

A gdzieś w ciemności...

Coś się poruszyło.