Zawsze to samo. Dzień po dniu. Jak jakaś pojebana rutyna.

Budzę się z nudnościami, biorę leki, karmię psa, jem coś (COKOLWIEK), myję się, pracuję, biorę leki, jem więcej, kończę pracę, bawię się z psem, nienawidzę siebie, idę na zakupy, unikam wszystkich, bo panicznie boję się, że znowu mnie skrzywdzą, wracam do domu, chowam się przed światem, znowu jem, marnuję swoje pieprzone życie, patrząc, jak zegar tyka, biorę leki, śpię i robię wszystko od nowa następnego dnia.

W kółko i w kółko i w kółko i w kółko i w kółko i w kółko i w kółko i w kółko i w kółko i w kółko i w kółko i w kółko i w kółko i w kółko i w kółko i w kółko i w kółko i w kółko i w kółko i w kółko i w kółko ZNÓW

PIERDOLE WSZYSTKO, NIE WIEM, JAK DŁUGO JESZCZE TO WYTRZYMAM