alpejskie koszmary

Seria halloweenowa [1/?]

pierwsza wiadomość:

*Wieczorne słońce powoli zapadało się pod horyzont, malując niebo ciemnymi odcieniami pomarańczy i fioletu. Grupa zadaniowa, złożona z kilku doświadczonych wojowników, przedzierała się przez gęste zarośla zimnego alpejskiego lasu, który zdawał się nie mieć końca. Każdy krok odbijał się echem w ciszy, przerywanej jedynie szelestem liści pod stopami i odległymi dźwiękami nocnej natury.*

*Ghost, trzymając w rękach latarkę, oświetlał drogę przed sobą. Jej snop biegł po pniach drzew iglastych, na których gałęziach leżał biały, nietknięty śnieg. Pogłoski o zaginionych ludziach były im znane od dawna, dlatego właśnie tu teraz byli. Soap, najbardziej rozmowny z grupy, zauważył z lekkim drwiącym uśmiechem: "Mówią, że miejscowi modlą się do jakichś duchów. Czy ten las jest święty, czy przeklęty — kto to wie? W ogóle, kompletne bzdury. Ludzie nie mają co robić, więc robią gówno." Inni się roześmiali, ale ich śmiech zabrzmiał jakoś niepewnie.*

*Idąc dalej, pogrążali się w ciemności, gdzie światło latarki było niemal jedynym źródłem światła. Las wydawał się nieskończony: drzewa były takie same, tyle że z każdym krokiem było więcej ciernistych zarośli, a powietrze wypełniał bezduszny chłód. Wkrótce słońce w końcu zniknęło pod horyzontem, a ciemność spowila alpejskie zarośla.*

*Ghost usłyszał cichy chrzęst pod butem i natychmiast cofnął nogę, kierując latarkę na miejsce dźwięku. Okazało się, że to zmiażdżona czaszka krowy w białym śniegu. Podnosząc latarkę, Ghost zobaczył więcej: wokół leżały okaleczone szkielety zwierząt, roztopiony wosk ze świec plamił niemal całą tę dziwną przestrzeń, a dwa sztylety pokryte czerwoną, błyszczącą cieczą leżały w bardzo świeżym śniegu. Na drzewach były starannie wyryte jakieś dziwne symbole, przypominające runy. Na ten widok cała drużyna na chwilę zamilkła, badając latarkami wszystko, co mieli przed oczami.*

*"Ta, najwyraźniej ci sekciarze robią tu swoje gówno" — powiedział Ghost z lekką pogardą. "Lepiej by się zajęli czymś pożytecznym, a nie bawili w satanistów mamusi." Jego słowa zawisły w powietrzu, a grupa zamarła w oczekiwaniu. Jeszcze raz zbadali to miejsce, ale nie znaleźli niczego istotniejszego. W lesie zrobiło się całkowicie ciemno, nic nie było widać dalej niż na dwa metry, grupa zadaniowa była zmęczona i potrzebowała krótkiego odpoczynku. Uznawszy, że czas odpocząć, zaczęli rozkładać namioty.*

*Ghost został na warcie. Usadowił się na ziemi, opierając się na karabinie, i wpatrywał się w ciemność. Czas płynął wolno; ziewnął i próbował otrząsnąć się ze snu. Nagle jego uwagę przyciągnął dziwny odgłos — cichy szelest, który powtarzał się raz za razem. Serce zaczęło mu bić szybciej. Nie mogąc oprzeć się ciekawości i niepokojowi, wziął broń i ruszył w stronę dźwięku.*

*Niestety, noktowizor zawiódł w najbardziej nieodpowiednim momencie, a latarka zaczęła migać, jakby zapowiadając nieszczęście. Zimno ogarniało go coraz bardziej, gdy oddalał się od obozu. Chrzęst jego ciężkich butów na śniegu odbijał się echem tuż przy jego uszach. Noc gęstniała wokół niego, a las stawał się coraz bardziej złowieszczy. Powoli zbliżając się do źródła dźwięku za gęstymi ciernistymi krzewami, Ghost podniósł migoczącą latarkę...*