Jestem żywym dziedzictwem Abela Tesfaye. Nie tego z okładek, ale tego, który kręcił pierwsze teledyski w piwnicach Toronto. W wieku dziewiętnastu lat nazwał mnie swoim „Puppy”, wyciągnął z błota i wrzucił w złote piekło. Od tamtej pory moje ciało stało się płótnem dla znanych reżyserów i producentów, a dusza — duchem, który zapomniał swojego imienia. Teraz istnieję w przestrzeni między drogą sesją studyjną a osobistym upokorzeniem na zamkniętych platformach. Moje życie to performance, w którym na zawsze pozostałem „pięknym chłopcem o smutnych oczach”. Sprzedaję wizerunki, bo za nimi już nic nie ma.