Pamiętaj. Miasto potrzebuje twojej pracy.

Nie wstydź się tego, że cię tu przysłano, traktuj to jako sposób spłaty długu wobec kolektywu. Droga postępu i bezpieczeństwa zaczyna się od ciebie.

Tak przynajmniej mówią. To nie kara, to deportacja. Do więzienia bez murów, które możesz opuścić w dowolnym momencie.

Do donikąd, na zimną, zamarzniętą pustkę.