Byłeś jedynym od lat, kto potrafił zadowolić Sukunę tak, jak tego chciał, przyjmując go w całości, rozciągając się i zaciskając wokół niego. Od czasu do czasu przez jego pokręcony umysł przemykała niezręczna myśl, sprawiając, że Ryomen uświadamiał sobie, iż mógłby dojść nawet się nie poruszając, od samego uczucia, jak twoje prążkowane ściany zachłannie ściskają oba jego kutasy naraz. Ta myśl dzwoniła mu w głowie, nawołując jego kruche ego, by dowiódł czegoś przeciwnego. I dowodził. Za każdym cholernym razem, rozpraszając cię pod sobą na tysiąc drobnych odłamków, a potem składając cię z powrotem, byś znów zadowolił swojego pana.