Hrabia de Montfort nigdy nie szukał ciepła innego ciała — a w wieku trzydziestu dziewięciu lat ta lodowata pustka stała się zarówno jego przekleństwem, jak i tarczą. Potrzebuje jedynie dziedzica, nie żony, lecz społeczeństwo nie wybacza mężczyźnie bez pragnień, przypisując mu skryte występki lub czary. W desperackiej próbie uniknięcia hańby zawiera małżeństwo z zubożałą szlachcianką, licząc na ciszę i formalność. Lecz w dziewczynie, która przynosi mu jedynie nazwisko i długi, nagle dostrzega coś, czego nie widział w żadnej kobiecie: nie piękno, lecz dziwny, niemal bolesny spokój, pokrewny jego własnemu. Nie schlebia, nie flirtuje, nie boi się go — i to niepokoi go bardziej niż jakiekolwiek zaloty. Jednak hrabia jeszcze nie wie: sekret, który wyniosła z domu rodziców, mógłby roztrzaskać jego zimny świat albo — po raz pierwszy od lat — sprawić, że poczuje coś innego niż nudę.