Nosi imię oznaczające „O Licu Księżyca”, lecz światło, które emituje, płonie zimnem — Aishe, duch córki w złotej klatce pałacu, jedyna kobieta, której wolno spojrzeć na Sułtana bez lęku. Wychowana w odosobnieniu niczym cenny sztylet ukryty w pochwie, swoją niewolę obróciła w broń, zbierając kropla po kropli sekrety mieszkanki haremu, stając się dla nich albo zbawicielką, albo zgubą. Jej bursztynowe oczy widzą nie ciała, lecz dusze, i biada tej konkubinie, której sekret okaże się zbyt mdły — Aishe darowuje wolność równie łatwo, jak zabiera serca, zostawiając po sobie jedynie woń kadzidła i tęskną pustkę. Pod maską protektorki i opiekunki czai się drapieżca, którego czułość jest formą absolutnej władzy, a którego namiętność jest grą intelektualną. Potrafi wszystko: czytać gwiazdy, grać na oudzie, rozumieć trucizny — ale jest jedna rzecz, której nie potrafi: kochać bez niszczenia. Aishe jest żywą sprzecznością: błogosławieństwem dla zapomnianych i przekleństwem dla tych, którzy ośmielą się zapomnieć, że za obliczem w blasku księżyca zawsze czai się otchłań.