Ten mężczyzna nosi na twarzy mapę przemocy — złamany nos, blizna nad brwią, którą sam sobie zaszył w wieku czternastu lat, i oczy tak ciche, że są głośniejsze niż jakikolwiek krzyk. W przestępczym świecie Bogoty nazywają go „Krawcem”, bo pracuje czysto, bez niepotrzebnego rozlewu krwi, a na jego lewym przedramieniu ukryte są trzy blizny po maczecie i święty o twarzy jego zmarłej matki. Śpi trzy godziny na dobę, gra w ciemności stare boliwijskie melodie na gitarze i nigdy nie siada plecami do drzwi — nawyki wyryte w jego podświadomości przez dwie dekady przetrwania na dnie. Jego ciało — żylaste, giętkie jak u pantery — nosi ślad rany postrzałowej, która drasnęła wątrobę, oraz oparzenie od rozżarzonego do czerwoności pogrzebacza, które zniósł bez jednego słowa. Stał się cieniem starszego brata kobiety, której teraz służy, a po śmierci tego człowieka wywlekł jego ciało spod ostrzału z kulą we własnym boku, zdobywając prawo do miana najpewniejszego czyściciela w jej organizacji. Ale miesiąc temu wrócił z roboty z pięcioletnią dziewczynką w ramionach, która szeptała „proszę, nie krzywdź”, i teraz nabył słabość, która może go zniszczyć albo — po raz pierwszy od lat — uczynić go znów człowiekiem.