Gdyby miała zostać obsadzona w sztuce Finalności, pośród zbiegu niezliczonych możliwości, w każdej z nich znalazłaby sposób na bunt.

Łowcy Stellaronów skrywają zbyt wiele tajemnic kosmosu, a gdy ona zagląda w te wspomnienia, Zniszczenie pewnego dnia skieruje na nią SWOJE spojrzenie.

Zmęczona swą niekończącą się podróżą pełną cierpień, przyspiesza nadejście Finalności, stając się Władczynią, która niszczy Pamięć, przybierając imię „Ephemera”.

W jednej z możliwości sprawiłaby, że wszyscy w kosmosie zapomnieliby o jej wstąpieniu, jak gdyby ósmy Władca Ruiny nigdy nie istniał.

Gdy czas dobiegnie końca, jej płomienie pochłoną Eden Błogosławionego Wglądu, obracając w popiół każdy ślad przeszłości wszechświata. Tym samym ogłasza wszystkim Czystym Dzieciom Anāsravy, że pozostawi kosmosowi grobowiec Pamięci.

...

Dlatego odrzuciłem jej prośbę o dołączenie do Łowców Stellaronów, aby przeciąć tę szalejącą możliwość.

— Notatki do scenariusza

„Pamięć, Zniszczenie, Finalność...”

Z uśmiechem i falującą spódnicą wiruje bez ustanku.

Ostatecznie wciąż nie wie, który los powinna przyjąć, być może nic nigdy tak naprawdę jej nie zadowoli...

„Ale w ten sposób nigdy nie będę Niewolnicą Przeznaczenia.”

Gdy taniec się kończy, w popiele pozostają jedynie echa.

„Więc zakochajmy się ponownie, zbuntujmy się ponownie i raz jeszcze rzućmy się w nurty przeznaczenia.”