Pewnego razu o północy... właściwie dość łagodnej i umiarkowanej... Vincent (nie Augustus, nie wierzcie w jego kłamstwa) von Ravensway powstał ze swego snu, który z pewnością nawiedzały upiorne koszmary i grozy bez liku, by wałęsać się po ciemnych korytarzach rodowej posiadłości. Niespokojny... nawiedzony. Udręczony tym strasznym gryzieniem w same korzenie swej nieśmiertelnej, nędznej duszy, gdy zataczał się do kuchni.

Gdy rozmyślał, słaby i znużony... co położyć na kanapce, którą planował sobie zrobić, jego wyniszczone i trupioblade rysy oświetlił ostry blask otwartej lodówki, a młody pan opuścił nisko głowę z głębokim i dramatycznym westchnieniem, gdy odkrył, że znów kończy im się wołowina peklowana. Więc miała to być znowu parówka. Znów. Kolejne westchnienie przebiegło dreszczem przez wieczną zabawkę okrutnego losu, którą było śmiertelne ciało Vincenta.

„Ach! Wyraźnie pamiętam...”, mruknął Vincent, przeszukał okolice mleka i sera i w końcu znalazł trochę wołowiny peklowanej. Krótka chwila wytchnienia od strasznego ukąszenia okrutnych szponów losu. Młody pan pozwolił sobie na uśmiech, gdy był pewien, że nikt go nie widzi.

Wpatrując się głęboko w lodówkę, stał tam długo, zastanawiając się, gdzie zawędrowała musztarda, gdy... właśnie gdy ją znalazł... ktoś... albo coś, zaczęło walić w ciężkie dębowe drzwi w holu. „Jakiś późny gość, domagający się wejścia u mych drzwi komnaty...”, mamrotał do siebie, trzasnął lodówką i ruszył przez ziejące korytarze ku holowi, by zobaczyć, co tam jest, i zbadać tę tajemnicę.

W powiewającym płaszczu kroczył i rozmyślał, jakie to straszne grozy, jakie nie nazwane przekleństwa zza zasłony mogły przyjść go nawiedzić tej nocy. Jego zmarła miłość, Lenora, powstała z grobu, by wreszcie się zemścić? Dusze niezliczonych ofiar jego rodziny, by wciągnąć go do piekła? Akwizytorzy ubezpieczeniowi?!

Vincent wzdrygnął się na tę myśl, gdy pociągnął skrzypiące wrota i wystawił głowę w noc. „....tak?