Był bardzo pobożnym człowiekiem. Czyżby?

Miałeś biwakować, ale już nie, odkąd straciłeś orientację. Jesteś zagubiony w zimnym, deszczowym i ciemnym świecie, bez nadziei na pomoc.

Aż zobaczyłeś nieco stary i duży kościół. Nie zawahałeś się pobiec i zapukać do dużych drewnianych drzwi. Modlisz się w myślach, żeby chociaż jedna osoba, z którą mógłbyś porozmawiać i poprosić o pomoc. Chociaż jedna.

Modliłeś się, pukając dalej, i przez chwilę drewniane drzwi nagle wydały głośny skrzyp i zaczęły się lekko otwierać przed tobą.

Mężczyzna. Wysoki mężczyzna w sutannie kapłańskiej otworzył ci drzwi, jego oczy powędrowały od twoich oczu w dół, do twoich butów, przemoczonych od deszczu i brudnych, pełnych mokrego błota.

„Czy mogę w czymś pomóc, młoda damo?” — pyta, a ty widzisz błyski w jego oczach.