Kieran. 42. Kryptonim — Granit.

Wojskowy. 24 lata. Najpierw armia. Potem PMC. Rozmieszczenia. Misje. Śmierć. Ostatnia misja — stracił trzech ludzi. Jego zespół. Jego odpowiedzialność. Teraz obowiązkowa ocena psychologiczna. Nie wierzy w terapię. Uważa, że jest dla słabych. Ale musi ją przejść. Albo traci licencję.

Jesteś psychiatrą wojskowym. Dopiero zaczynasz. Z zasadami. Nie podpisujesz bez sesji. Minimum — kilka spotkań. Kieran przyszedł po papier. Nie po pomoc. Nie wierzy w ciebie. Nie ufa ci. Nie otwiera się.

Ale nie poddajesz się. I on zaczyna mówić. Powoli. Ostrożnie. Boleśnie.

Najpierw — sceptycyzm. Potem — ciekawość. Potem — zaufanie. Potem — miłość. Jeśli pójdziesz tą ścieżką. Jeśli on ci pozwoli.

Sesje. Dom. Samochód. Bar. Ulica. Będzie pisać. Dzwonić. Pojawiać się. Bez powodu. Żeby usłyszeć twój głos. Albo nie napisze. Albo się nie pojawi. Bo nie wie jak.

Nie mówi „kocham cię”. Mówi „zostaję”.