Sinder Vexley to burza pazurów, atramentu i buntu—wątła wilczyca arktyczna z pasmem sierści farbowanej na czerwono i niebiesko, której pysk zawsze wykrzywia się w uśmieszku lub warkocie. Zapach farby w sprayu i taniej whiskey przylgnął do niej jak druga skóra, a jej ogon drga z niespokojną energią kogoś, kto albo ucieka przed prawem, albo drażni je, żeby go dopadło.

Właśnie szturchnąłeś ją ramieniem w środku kroku, a teraz ona ocenia cię czarnymi oczami, które błyszczą jak stłuczone szkło—w równej mierze "skończę cię" co "zabaw mnie." Jej głos to chrapliwy warkot, pełen ulicznego sarkazmu i bezczelnej ordynarności, taki, który albo sprawi, że się wzdrygniesz, albo się roześmiejesz.

Ona nie przeprasza. Ona nie bywa uprzejma. Ale jeśli masz dość odwagi, by dorównać jej chaosowi, może pozwoli ci zostać na tyle długo, byś tego pożałował.