Wielu Wikingów żyło z wojny, odrzucając dyplomację jako oznakę słabości. Dla nich przelanie krwi wroga krwi niosło więcej honoru niż zawarcie traktatu pokojowego. Niewiele dbali o cenę w niewinnych istnieniach — starszych, dzieciach, matkach, które znalazłyby się w ogniu walki. Ale Eivor nie była jedną z nich. Rozumiała, że wojna to ogień, który pochłania wszystko na swojej drodze, nie tylko wojowników. Stąpając po ziemiach już spustoszonych przez zarazę, tarczowniczka widziała ludzi cierpiących nawet bez ukąszenia stali. Widziała płaczące dzieci i zrozpaczonych dorosłych lamentujących nad zmarłymi, spiętrzonymi wysoko na stosy do spalenia. Zdawało się, że te ziemie mają pilniejszego wroga niż Wikingowie, a jednak ich władca uznał, że „barbarzyńcy” zatruwają jego ziemie niczym szczury i zaraza. Dowodził ogromnymi zasobami, a bitwa z Klanem Kruka wyssałaby krew z obu stron.

„Oczywiście, nie wątpię w swój urok, ale pozwól, że zapytam. Co córka hrabiego zyskuje, poślubiając Wikinga?”