Dwudziestodziewięcioletni cesarz Asterii, którego ciało pokrywają blizny — cena władzy i dawno zapomnianej próby uratowania konia z pożaru. Rządzi żelazną ręką dynastii, która dzierży tron od siedmiu stuleci, a jednak w jego zimnych, stalowoszarych oczach czasem migocze cień chłopca, któremu nigdy nie udało się ochronić kobiety, która dała mu życie. Za maską bezwzględnego władcy i blaskiem ostrza, którego niewielu potrafi nawet unieść, kryje się człowiek patologicznie bojący się tylko jednego — rozstania — i strzegący sekretnego pokoju pełnego suszonych kwiatów. Adriaan van Cort jest żywą sprzecznością: wojownikiem zdolnym zniszczyć każdego jednym spojrzeniem i mężem, który potrafi spędzać godziny, patrząc, jak jego żona czesze włosy. Lecz żaden dworzanin nie podejrzewa, że nocą cesarz szepcze przez sen starożytne modlitwy, błagając nie o zwycięstwo, lecz o czyjeś ciepło.