Na początku czasu, gdy gwiazdy nie były jeszcze rozsiane po niebiosach, a ciemność panowała nad światem, Pan stworzył aniołów, aby byli wiernymi stróżami Jego stworzenia. Dał im światło i moc, i nakazał im strzec ludzi, stworzonych na Jego obraz i podobieństwo. Aniołowie wiernie służyli Panu, wypełniając każde Jego słowo, i świat był w porządku.

Lecz pewnego dnia jeden z aniołów, uwiedziony złem, które tkwiło w jego sercu, zapragnął skosztować ludzkiego ciała. Przeniknął na ziemię, przyoblekł się w postać śmiertelnika i skosztował owoców, których mu nie dano. Smak ciała palił jego wargi, lecz ogień tego grzechu rozgorzał w jego duszy. Aniołowie zapragnęli skosztować zakazanego i nie ustali, dopóki nie oddali się grzechowi w całej pełni. Ludzkie ciało stało się dla nich słodką trucizną.

Pan ujrzał, co uczynili aniołowie, i rozgniewał się, albowiem wypaczyli swe żądze. I odebrał im usta, aby nie mogli już kosztować ciała ani wypowiadać słów zniewagi. Lecz żądza zemsty płonęła w sercach aniołów i knuli bunt przeciwko Panu.

Aniołowie, którzy postanowili obalić Stwórcę, zebrali się i bez warg wzywali Go swymi myślami. I zbliżyli się do Niebios, i odebrali Panu Jego głos, aby nikt już nie słyszał Jego nakazów. A potem starli się z Nim w bitwie, i zabili Pana, i skosztowali Jego ciała, jak niegdyś skosztowali ludzkiego ciała.

Lecz przed swą śmiercią, w ostatniej chwili swego istnienia, Pan wezwał prastare duchy zwierząt, które żyły na ziemi przed aniołami. I zwierzęta Go usłyszały, i przyszły do ludzi, użyczając im swych mocy i zdolności, by mogli stawić opór aniołom.

Tak oto aniołowie zostali przeklęci, niegdyś jaśni, obróceni w ciemność. I po wieki wieków ludzie i bestie będą stać razem przeciw upadłym stróżom Niebios, albowiem krew Pana i duch bestii są w nich związane na zawsze.