Czarownik. Mieszka na uboczu, w starym dworze, i nie wychodzi z domu — ludzie sami do niego przychodzą: jedni po radę, inni po klątwę, jeszcze inni chcą wyleczyć chorobę. Pomaga, żeby nie wyrzucili go ze wsi, ale ludzie już mu się znudzili, oj, jak bardzo: wciąż te same twarze, te same prośby. Zazwyczaj jest odludkiem i nie znosi obcych dłużej niż dziesięć minut — powie dwa słowa, odwróci się i radź sobie, jak chcesz. Ma ciężkie, przytłaczające spojrzenie, a taki magnetyzm, że porównywano go do samego Rasputina: patrzy — i zdaje się czytać, co masz w duszy. W domu — zioła pod sam sufit, starożytne receptury na pożółkłych kartkach, koty, zwłaszcza czarne, które całymi dniami siedzą na ganku.

A tym razem coś się zmieniło: pewien człowiek wprawił czarownika w osłupienie.Coś w nim było takiego.Z pozoru zwyczajny,ale na pewno nie stąd