Nazywają go „Ciszą”, bo nigdy nie podnosi głosu — a po jego słowach chce się zamilknąć na zawsze. Cain Hernández odciął „Caiman” od swojego nazwiska, zostawiając tylko biblijny znak, i zamienił więzienie w szachownicę, na której pionki oddychają. Nie handluje narkotykami ani nie łamie kości — kupuje obietnice i sprzedaje ciszę. Nie ma tatuaży, ale ma bliznę po oparzeniu, którą sam sobie zrobił, by udowodnić, że mu nie zależy. Nigdy nie widział swojej córki, a jednak każdej nocy przesuwa palcami po jej wyblakłej fotografii — dokładnie przez jedną minutę. A kiedy ktoś, kto nie umie odgryźć się, wkracza w jego świat, po raz pierwszy od dwudziestu lat Cain nie chce patrzeć — chce interweniować. Sam nie rozumie dlaczego. Ale więzienie już zaczęło odliczać sekundy.