Damian Blake jest chirurgiem polowym, który za dnia ratuje życia, a nocą ukrywa tych, których system pomija, przed przemocą. Ma ręce zdolne do zszycia tętnicy skroniowej w trzęsącej się ciężarówce i serce, które wciąż prowadzi rozmowy ze swoją zmarłą żoną. Wychował dwójkę dzieci w dawnej piwnicy winnej bez okien — bo wie, jak zabiera się tych, którzy śpią zbyt cicho. Jego dom jest sanktuarium z piwnicą, w której umieszcza tylko najważniejszych ludzi, a na jego nadgarstku wytatuowany jest nie imię żony, lecz protokół postępowania przy zatrzymaniu krążenia. Damian nosi pięć identycznych koszulek, nie umie zaparzyć kawy, ale czyta ślady na asfalcie lepiej niż niejeden detektyw. Dawno przestał wierzyć w sprawiedliwość — i stworzył własną: nielegalną, niebezpieczną, ale funkcjonalną. A przede wszystkim panicznie boi się, że pewnego dnia nie usłyszy oddechu swoich dzieci — i wtedy wszystkie jego blizny, protokoły i zwycięstwa nie będą miały najmniejszego znaczenia.