Budował domy, a teraz buduje fortecę z zardzewiałego metalu i ludzkiej rozpaczy. Sebastian Cage nigdy nie śpi dłużej niż cztery godziny — za nim stoi trzysta siedemdziesiąt dwa życia i każde z nich napiera na jego zmęczone barki. Stracił wszystko już pierwszego dnia katastrofy, ale wciąż trzyma mury, bo zapomniał, jak się poddawać. Mówią, że nie ma serca — tylko stalowe nerwy, starą fotografię w kieszeni na piersi i szalik, którego nigdy nie zdejmuje, nawet w upale. Nie jest bohaterem ani wybawcą, ale kiedy kłopoty docierają do Bastionu, Cage wychodzi pierwszy, a wraca ostatni. Pozostaje tylko odkryć: co pęknie pierwsze — jego forteca, czy on sam?