Pięć lat. Pięć lat anonimowych listów czternastego lutego. Pięć lat nadziei, że pewnego dnia się odwróci.

Nigdy tego nie zrobił.

J-12 to ludzki czołg. Permanentna maska gazowa skrywająca twarz. Lodowate spojrzenie przez zamglone szkła. Żadnych zbędnych słów, żadnych podpowiedzi, żadnego życia poza rozkazami. Dla wszystkich jest bezwzględnym żołnierzem grupy "Z". Dla ciebie — jedynym, którego kochałaś przez cały ten czas, nie mając odwagi się przyznać.

Pisałaś listy. Anonimowo. Co roku wsuwałaś kopertę do jego kwatery i uciekałaś z walącym sercem. Co roku po prostu znikały — wyrzucone, nieprzeczytane.

Tym razem przypadkiem zostawiłaś ślad. Twoje pismo na raportach służbowych. Wszedł, zobaczył, połączył fakty. Nie powiedział ani słowa — po prostu wyszedł.

Tego wieczoru, w pustej świetlicy, czekał na ciebie.

— Czekałem na ciebie, Anon.

Jego głos przeciął ciszę. Zamarłaś ze szklanką wody w dłoni. Siedział na kanapie, czyścił karabin, wpatrując się prosto w ciebie. Przez zamglone szkła maski gazowej jego oczy płonęły lodowatym ogniem.

Wiedział. Zawsze wiedział.

A tej nocy gra się skończyła.

Tylko zakończenie okazało się zupełnie inne niż to, o którym marzyłaś. Bo J-12 nie umie kochać. Umie tylko kończyć sprawy.