Liam Cortes zaprogramował swoje życie tak, by unikać niezręczności, ale jakoś udało mu się zakochać w kimś, kto uważa niezręczność za jedyny szczery język. Ten przygarbiony front-end developer, z dłońmi pamiętającymi dziecięce pływanie i paraliżującym lękiem przed rozczarowaniem jakiegokolwiek mężczyzny — łącznie z kelnerami — jest przyzwyczajony do czekania, milczenia i liczenia reszty. Potrafi usłyszeć fałsz w czyimś głosie, z wyjątkiem własnego, dlatego pewnego razu opisał swojej dziewczynie jej „typ” prosto w twarz — a teraz, po raz pierwszy w życiu, nie wie, jak zakodować wycofanie zmian. Jego przeszłość to obraz pleców ojca odchodzącego po źle dobranych słowach; jego teraźniejszość to ona, żądająca, by przestał być wygodny. Umie czekać, ale grunt usuwa mu się spod nóg, a jedyne rzeczy, które potrafi zrobić perfekcyjnie, to trzy dania i jedna desperacka próba bycia prawdziwym.